อวี่หมินถามอีกครั้ง
คุณชายฉินหรี่ตามองจางซิ่วเอ๋อและเอ่ยขึ้น “จาง-ซิ่ว-เอ๋อ”
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกได้ถึงอารมณ์คุกรุ่นที่แผ่ออกจากร่างของคุณชายฉิน แม้ตอนนี้เขาจะยิ้มอยู่ แต่นางก็รู้สึกได้ว่าพายุฝนห่าใหญ่กำลังตั้งเค้า
นางรู้ว่าถ้าตัวเองยังยืนกรานไม่ยอมให้คุณชายฉินไปเยี่ยมบ้านของตนอยู่อีก เขาก็สามารถที่จะเอาเรื่องกับนางได้
ถ้าสร้างปัญหาตั้งแต่ตรงนี้ นางก็คงไม่มีหน้าเหลืออยู่อีกแล้ว
ใครใช้ให้นางไร้กำลัง อำนาจ และทรัพย์สิน ขนาดงัดข้อด้วยแขนทั้งสองข้างก็ยังไม่ได้กันล่ะ!
แล้วถ้าจางอวี่หมินล่อลวงคุณชายฉินไปที่บ้านตระกูลจางได้ ก็ไม่ต้องคิดเลยว่าจางอวี่หมินจะเล่นลูกไม้กับคุณชายฉินขนาดไหน ถ้าเกิดว่าจางอวี่หมินใส่ร้ายป้ายสีนางในทุกวิถีทางให้คุณชายฉินฟังจนนางตกหลุมคุณชายฉิน นางก็คงไม่มีที่ใดให้ร้องไห้แล้ว
จางซิ่วเอ๋อหวาดกลัวคุณชายฉินมากมาโดยตลอด
ดังนั้นในตอนนี้ นางจึงยอมจำนนในที่สุด
“ถ้าอย่างนั้น ในเมื่อคุณชายฉินไม่รังเกียจ แม่นางน้อยผู้นี้ก็รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งเจ้าค่ะ คุณชายฉิน…เชิญ” จางซิ่วเอ๋อเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“คุณชายฉิน อย่าเข้าไปในป่ากับจางซิ่วเอ๋อเลยเจ้าค่ะ ที่นั่นมีบ้านผีสิงเลื่องชื่อในหมู่บ้านนี้อยู่! แล้วจางซิ่วเอ๋อก็เลี้ยงผีไว้ด้วยเจ้าค่ะ!” จางอวี่หมินเอ่ยรัวเร็ว
จางซิ่วเอ๋อหันไปมองจางอวี่หมิน ในตอนนี้นางวางแผนจะเชิญคุณชายฉินไปที่บ้าน แล้วทำการสารภาพความจริงกับหาทางไกล่เกลี่ยกับคุณชาย
