หน้าแดงด้วยความอับอายและรีบจากไปในทันที
คุณชายฉินนั่นเมินนางและตามจางซิ่วเอ๋อเข้าไปในป่า ช่างขายหน้าจริง ๆ!
จางซิ่วเอ๋อเองก็รู้ตัวว่าตนพาคุณชายฉินกลับบ้านท่ามกลางสายตาของทุกคน บางทีใครบางคนอาจคุยอะไรกันลับหลังนางแล้วก็ได้ แต่ในเมื่อคุณชายฉินยืนกรานจะมาเอง แล้วนางจะทำอะไรได้?
จางซิ่วเอ๋อปลอบใจตัวเอง ถึงอย่างไรหลังจากเหตุการณ์ที่นางตะลุมบอนกับแม่หลิน นางก็ไม่คิดว่าตัวเองจะมีชื่อเสียงดี ๆ หลงเหลืออยู่แล้ว
นางไม่กลัวเห็บเหาพวกนี้หรอก แต่ครั้งนี้ตนกลับลากคุณชายฉินลงมาในน้ำด้วย เลยไม่คิดว่าจะมีอะไรต้องเสียอีก ถึงอย่างไรก็ดีกว่ากระจายเรื่องบางอย่างให้บรรดาตาสีตาสาบ้าบอพวกนั้นรู้
จางซิ่วเอ๋อลอบยินดีอยู่ในใจ โชคดีที่ตอนนี้ทั้งชุนเถาและซานหยาต่างอยู่บนภูเขา
ไม่อย่างนั้นคงไม่ใช่เรื่องดีแน่หากคุณชายฉินจะสร้างความหวาดกลัวให้กับน้องสาวทั้งสอง
“คุณชายฉิน นั่งลงก่อนเจ้าค่ะ!” จางซิ่วเอ๋อปัดฝุ่นบนม้านั่งใต้ต้นหวายฉู่และเชื้อเชิญให้คุณชายฉินนั่งลง
คุณชายฉินมองม้านั่งเบี้ยวบูดที่ขาง่อนแง่นใกล้จะพังแหล่มิแหล่หากว่าถ่ายเทน้ำหนักไม่สมดุลแล้วก็นั่งลง โดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงจากเดิม
เมื่อจางซิ่วเอ๋อเห็นดังนี้ นางก็รู้สึกได้ว่าคุณชายฉินไม่ง่ายเลยที่จะรับมือด้วย
หากเป็นคุณชายผู้มั่งคั่งร่ำรวยคนอื่น ๆ พวกเขาจะต้องแสดงท่าทางรังเกียจเมื่อมาเยือนบ้านของนางแล้ว
………………………………………………………………………………………………………………………….
สา
