ามสุขได้แล้ว ยังลากตัวเองลงน้ำด้วย
จางอวี่หมินโมโหยิ่งกว่าเดิมเมื่อคิดดังนั้น แต่ในตอนนี้กลับไม่กล้าเอ่ยอะไรเกี่ยวกับเรื่องที่จางซิ่วเอ๋อพูดจาไร้ยางอายกับบุรุษ อย่างน้อยนางก็ไม่กล้าเอ่ยออกมาต่อหน้าคุณชายฉิน
จางอวี่หมินมองคุณชายฉินด้วยสายตาทอแววเป็นห่วงแล้วจึงเอ่ยขึ้น “คุณชายฉิน เป็นเพราะข้าหวังดีหรอกเจ้าค่ะ จางซิ่วเอ๋อมีชื่อเสียงไม่ดีนัก ข้าก็เลยกังวลว่าท่านจะแปดเปื้อนไปด้วย”
จนถึงตอนนี้คุณชายฉินก็ยังไม่เห็นจางอวี่หมินในสายตา ครั้งนี้เขาคลี่ยิ้มมองจางซิ่วเอ๋อแล้วพูดว่า “จางซิ่วเอ๋อ เจ้ายังไม่นำทางไปอีก”
จางซิ่วเอ๋อในตอนนี้ก็ไม่สนใจจางอวี่หมินเช่นกัน
หากนางฉะกับจางอวี่หมินในเวลาปกติก็คงไม่เป็นไร นางไม่เสียอะไรอยู่แล้ว แล้วนางก็จะได้เห็นจางอวี่หมินเต้นเร่า ๆ ด้วยความเดือดดาลด้วย
แต่วันนี้มีคุณชายฉินอยู่ด้วย นางไม่รู้เลยว่าคุณชายฉินมาหาตนด้วยวัตถุประสงค์อะไร แต่ถ้าตั้งใจจะมาหาเรื่องล่ะก็…นางก็ยังมีพลังพอจะต่อกรกับคุณชายฉินอยู่
คิดดังนี้จางซิ่วเอ๋อก็พาคุณชายฉินไปยังบ้านผีสิง
จางอวี่หมินเห็นดังนี้ก็ทำท่าจะตามไปด้วย แต่พอมาถึงบริเวณชายป่า นางก็ระลึกถึงความทรงจำเลวร้ายเมื่อก่อนหน้านี้จนอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น และไม่กล้าเดินหน้าต่อไปอีก
นางจึงได้แต่มองร่างจางซิ่วเอ๋อกับคุณชายฉินหายเข้าไปในป่า
จางอวี่หมินกระทืบเท้า สีหน้าไม่พอใจสุดขีด
แต่พอนางหันหลังกลับ ก็พบว่ามีคนจำนวนมากกำลังมองมาที่นาง นาง
