ม้แต่จะคิด
แต่พอเห็นจางซิ่วเอ๋อซื้อแป้งที่มีราคาแพงลิ่ว จ้าวเอ้อร์หลางก็รู้สึกอายนิดหน่อย
กับข้าวสองมื้อที่ได้กินกับจางซิ่วเอ๋อ คงไม่มีใครในหมู่บ้านได้กินดีขนาดนั้นแล้วกระมัง?
แต่พี่น้องตระกูลจางจะกินแป้งแบบนี้ จ้าวเอ้อร์หลางจึงไม่กล้าห้าม ได้แต่พูดกับตัวเองในใจว่าต้องช่วยพี่น้องตระกูลจางทำงานเยอะ ๆ
พอถึงหน้าประตูเมือง จางซิ่วเอ๋อก็จ้างรถลากวัวคันหนึ่ง
เห็นท่าทางลังเลของจ้าวเอ้อร์หลางแล้ว จางซิ่วเอ๋อจึงเอ่ยยิ้ม ๆ “เอ้อร์หลางขึ้นรถเร็ว”
จ้าวเอ้อร์หลางพูดอาย ๆ “พี่ซิ่วเอ๋อ…..”
“ข้ารู้! เอาอย่างนี้ วันนี้หลังมื้อเย็นข้ามีงานให้เจ้าทำ ถึงตอนนั้นถือว่าเป็นค่ารถนี่แล้วกัน”
จ้าวเอ้อร์หลางไม่ใช่คนที่ยอมรับความสงสารจากคนอื่น แต่ก็เสียดายเงินไม่ยอมนั่งรถแน่ จางซิ่วเอ๋อถึงพูดแบบนี้
จ้าวเอ้อร์หลางขึ้นรถอย่างเหนียมอาย เขาคิดว่าการช่วยพี่ซิ่วเอ๋อทำงานเป็นเรื่องสมควรทำ จะกล้าหักเป็นค่ารถได้อย่างไร แต่เขาก็รู้ว่าหากตัวเองไม่ตกลงก็เท่ากับไม่ยอมรับน้ำใจจากจางซิ่วเอ๋อ จึงไม่ได้พูดอะไร
ตอนผ่านบ้านตระกูลจาง จางซิ่วเอ๋อก็สั่งให้คนขับรถเร่งความเร็วหน่อย ถ้าคนตระกูลจางมาตื๊อนี่คงเรื่องใหญ่แน่ แป้งเต็มรถแบบนี้ถ้าโดนแย่งไปจางซิ่วเอ๋อคงเจ็บใจเหลือแสน
เนื่องจากจ้างรถส่วนตัวขากลับ จึงกลับไวกว่าที่คาดไว้เยอะ
เวลานี้ฟ้ายังสว่างจ้า
หลังจากจ้าวเอ้อร์หลางช่วยจางซิ่วเอ๋อส่งของกลับไปแล้วและฝากของตัวเองไว้ที่บ้านจางซิ
