่วเอ๋อ จากนั้นก็พาจางซานหยาขึ้นเขา เพราะยังตัดหญ้ามาไม่พอ
ถ้าจางซานหยาไม่เอาหญ้าและผักป่าที่เพียงพอกลับไป อย่างเบาคือโดนด่า อย่างหนักคือโดนตี
ขณะนั้นจางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถาก็ทำงานกันวุ่น
พวกนางล้างมันหมูดิบที่บ้านให้สะอาด ก่อนหั่นเป็นชิ้นใหญ่ใส่ลงหม้อและเติมน้ำ จากนั้นก็เริ่มต้ม
เมื่อต้มสุกแล้ว ค่อยย่างน้ำด้านในออกไปทีละนิดให้เหลือเพียงมันหมูและเศษมัน
ผู้อาศัยก่อนหน้านี้ทิ้งไหไว้ให้หลายใบ จางซิ่งเอ๋อเอาไหออกมาหนึ่งใบ ล้างให้สะอาดและไปวางตากลมด้านนอก ตั้งใจว่าจะเอามาเก็บมันหมู
มันหมูถูกน้ำไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะขึ้นราและรสเปลี่ยน ไหนี้จึงจำเป็นต้องสะอาด
“พี่ พี่ว่าทำไมจางเป่าเกินถึงมีเงินมากขนาดนั้นล่ะ? ข้าจำได้ว่าท่านป้าสามเคยบอกว่าจางเป่าเกินไปฝึกตัวเป็นศิษย์ข้างนอก ใช้ชีวิตด้วยความลำเค็ญ ที่ไม่ยอมกลับบ้านเลยเพราะอาจารย์ไม่ให้กลับ…..แต่ดูท่าจะไม่ใช่แบบนั้นนะ” จางชุนเถาพูดอย่างสงสัย
จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกว่าจางเป่าเกินน่าสงสัยมาก
แต่จางซิ่วเอ๋อจำเรื่องที่เกี่ยวกับจางเป่าเกินก่อนหน้านี้ไม่ได้ ตอนนี้นางจึงอึกอักนิดหน่อยเวลาพูดถึงจางเป่าเกิน
จางซิ่วเอ๋อจึงพูดคลุมเครือ “เจ้าจะไปสนใจเขาทำไม? วันหน้าถ้าไม่ได้มารังแกพวกเรา เขาอยากจะทำอะไรก็ทำ!”
จางชุนเถารู้สึกว่ามีเหตุผล นางพูดอย่างกังวล “พี่ว่าจางเป่าเกินจะกลับมาหาเรื่องเราไหม? พวกเรายังดีไม่ต้องเจอเขาให้รำคาญตา แต่ซานหยายังอยู่ที่บ้านตระกูลจ
