บทที่ 154 จางเป่าเกิน
จางซิ่วเอ๋อมองจางเป่าเกินพลางกล่าว “ทำไม? ตอนนี้ไม่คิดจะแต่เห่า? จะพุ่งมากัดด้วยเหรอ?”
ตอนนี้จางเป่าเกินโบกกำปั้นเตรียมเหวี่ยงใส่หน้าจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อยอมให้จางเป่าเกินทุบตีถูกตัวเองที่ไหน นางเอียงตัวหลบจางเป่าเกิน
“นังตัวขาดทุน เจ้าบังอาจหลบรึ! ข้าจะตีเจ้าให้ตายเลย!” จางเป่าเกินพูดอย่างขุ่นเคือง
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะเสียงเย็น “จางเป่าเกิน ข้าจะบอกอะไรเจ้าให้! ข้าแต่งงานแล้ว ตอนนี้ข้าไม่ใช่คนตระกูลจางแล้ว! ถ้าเจ้ากล้าตีข้าจริง ๆ ข้าจะไปฟ้องเจ้าที่ศาล!”
จางเป่าเกินได้ยินคำว่าศาลก็สะดุ้งเล็กน้อย แต่ไม่นานนักเขาก็กลับมาเหิมเกริมอีกครั้ง “แล้วไง เจ้าแต่งงานแล้ว? แต่งกับไอ้โง่หรือไอ้เป๋ล่ะ? เจ้าอย่าคิดว่าเจ้าแต่งงานแล้วข้าจะกลัวเจ้านะ!”
จางซิ่วเอ๋อได้ยินแล้วเดือดดาลถึงขีดสุด
นางกวาดตามองไปรอบ ๆ คว้ามีดที่เอาไว้สับกระดูกเล่มหนึ่งจากร้านขายหมูร้านหนึ่งมาได้
เจ้าของร้านที่ตอนแรกยังมุงดูอย่างสนุกสนานตกใจกับภาพนี้ รีบเอ่ยขึ้น “แม่นาง ข้าว่าเจ้ารีบวางมีดของข้าลงดีกว่า!”
จางซิ่วเอ๋อมองด้วยสายตาเย็นชา “ท่านวางใจเถอะ ถ้าข้าใช้มีดของท่านฟันคนตาย ข้าจะซื้อเล่มใหม่ให้!”
เจ้าของร้านเห็นจางซิ่วเอ๋อกำลังมีจิตสังหารพลุ่งพล่านจึงไม่กล้าเข้าไปในตอนนี้
มีดเล่มหนึ่งแค่เรื่องเล็ก ถ้าตัวเองเผลอโดนลูกหลงตอนไปแย่งสิเรื่องใหญ่
อีกอย่างคนดูอยู่ตั้งมากมาย ถ้าแม่หนูนี่ใช้มีดเขาทำร้ายคนอื่นจ
