มือของจางเป่าเกินงอ ดูท่าไม่กระดูกหักก็ข้อหลุด
จางเป่าเกินร้องลั่น “โอ๊ย! เจ็บ!”
“เจ้า….เจ้า…..ทำอะไร” ความเจ็บปวดมหาศาลเป็นผลให้จางเป่าเกินพูดไม่ชัด
ชายชุดเทาเอ่ยเสียงเข้ม “คืนเงิน แล้วขอโทษด้วย”
จางเป่าเกินผงะ แต่เขายังคงเหิมเกริม “เจ้าเป็นใคร? เจ้าจะออกหน้าแทนนังแพศยานี่เหรอ? หรือเป็นลูกค้าของนังแพศยานี่?”
ชายชุดเทาหรี่ตา สายตาเย็นยะเยือกขึ้นมา ก่อนที่จะออกแรงที่มือมากขึ้น
“ถ้าเจ้ายังอยากเก็บมือข้างนี้ไว้ก็พูดจาให้มันดี ๆ!” ชายชุดเทาเสียงทุ้มต่ำ น้ำเสียงข่มขู่อย่างชัดแจ้ง
คราวนี้จางเป่าเกินนึกกลัวจริง ๆ เขาตัวสั่นเล็กน้อย “ข้า…..ข้า…….”
“คำเดียวกันข้าไม่อยากพูดซ้ำ” ชายชุดเทาเอ่ยเสียงเย็น ก่อนจะออกแรงที่มือมากขึ้นเรื่อย ๆ
จางเป่าเกินดิ้น แต่พอเขาดิ้นกลับยิ่งเจ็บ ภายใต้ความเจ็บปวดมหาศาล ต่อให้เป็นจางเป่าเกินผู้ดุร้ายเวลานี้ก็ต้องหงอ
“ข้า….ข้าคืนเงินก็ได้?” จางเป่าเกินเอ่ยเสียงเบา ไม่มีความเหิมเกริมเหมือนก่อน
ชายชุดเทาไม่ยอมปล่อยมือ เพียงแต่มองหน้าจางเป่าเกิน เป็นอันว่าให้จางเป่าเกินเอาเงินออกมาก่อน
จางเป่าเกินจนปัญญา ได้แต่หยิบถุงเงินที่เพิ่งใส่อกเสื้อเมื่อครู่ออกมาและโยนลงพื้น
“ตอนนี้ท่านปล่อยมือได้รึยัง?” จางเป่าเกินพูดอย่างขุ่นเคือง
ชายชุดเทาเอ่ยเสียงเย็น “ข้าบอกแล้ว คำเดียวกันข้าไม่อยากพูดซ้ำ!”
ในขณะที่คุยกันอยู่ ชายชุดเทายิ่งออกแรงที่มือหนักขึ้น มีเสียงแกร๊บดังขึ้นอีกสองเสียง
