ฟันขาจางเป่าเกินจริง ๆ ต่อให้นางอยากทำแบบนี้ก็ไม่โง่ทำในที่สาธารณะหรอก!
อย่างน้อย ๆ ก็ต้องหาโอกาสลงมือในที่ลับ ไม่ให้ใครรู้ว่านางเป็นคนทำ!
ใครจะรู้ว่าจางซิ่วเอ๋อเพิ่งจะยกมีดขึ้นมา ก็มีคนผู้หนึ่งเดินออกมาจากฝูงชน คนผู้นั้นยื่นมือไปจับข้อมือจางซิ่วเอ๋อไว้
จางซิ่วเอ๋อดิ้นอยู่พักหนึ่งก็พบว่าแรงตัวเองสู้คนผู้นี้ไม่ได้ สลัดไม่หลุดเลยสักนิด
จางซิ่วเอ๋อกำลังโมโห น้ำเสียงจึงไม่ค่อยดีนัก “ใคร? อย่ามายุ่งเรื่องคนอื่นนะ!”
พูดเสร็จจางซิ่วเอ๋อก็หันไปมอง
หลังจากจางซิ่วเอ๋อเห็นชายชุดเทาแล้วก็ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่
ถ้าคนอื่นก้าวออกมาอาจจะแค่ยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่พอชายชุดเทาก้าวออกมานี่เรียกได้ว่าเนรคุณ!
ใช่แล้ว เนรคุณ!
นางกำลังจะขู่จางเป่าเกิน ชายชุดเทาก็มาขวางนางไว้ จะไม่ใช่การเนรคุณได้อย่างไร
จางซิ่วเอ๋อกำลังหงุดหงิด พอเห็นชายชุดเทาก็เดือดทันที “เจ้าถอยไป!”
ชายชุดเทาขยับมือแย่งมีดในมือจางซิ่วเอ๋อมา
จากนั้นชายชุดเทาก็ยื่นมีดให้คนขายเนื้อและเอ่ยเสียงนุ่มนวล “คืนให้เจ้า”
จางซิ่วเอ๋อมองภาพตรงหน้าด้วยตาเบิกกว้าง ที่ชายชุดเทามาขวางนางไว้คือจงใจมาป่วนกันใช่ไหม?
จางซิ่วเอ๋อคิดมาถึงตรงนี้ก็เห็นชายชุดเทาก้าวยาว ๆ ไปอยู่ข้างจางเป่าเกิน
จางเป่าเกินยิ้ม “ขอบคุณพี่ชายผู้นี้นะ”
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกโมโหจนควันออกหู สองคนนี้เป็นพวกเดียวกันหรือนี่?
และในเวลานั้นเอง ชายชุดเทาก็คว้ามือจางเป่าเกินและออกแรงหัก…..เสียงดังแกร๊บ
