ล้วดีต่อสุขภาพมาก
พอคิดได้แบบนี้จางซิ่วเอ๋อย่อมต้องซื้อให้แม่โจวสักหน่อย
ไข่พวกนี้ใส่ไว้ในตะกร้าไผ่ของจางซิ่วเอ๋อ ชาวบ้านที่ขายไข่ใส่เศษหญ้ามาให้ไม่น้อย พอปูเศษหญ้าชั้นนึงแล้วค่อยวางไข่ ทำอย่างนี้หลาย ๆ ชั้นก็ไม่ต้องกลัวว่าไข่จะแตก
เนื่องจากไข่เป็ดและไข่ห่านแพงกว่าไข่ไก่มาก จางซิ่วเอ๋อซื้อของพวกนี้ไปด้วยเงิน 230 เหรียญ
คนขายไข่รับเงินแล้วแถมไข่ไก่ฟองเล็กที่กินคำเดียวหมดให้จางซิ่วเอ๋อ “อันนี้ข้าแถมให้เจ้า วันหลังมาซื้อบ่อย ๆ นะ”
ไม่บ่อยนักที่เขาจะได้เจอคนซื้อไข่แบบนี้ คนที่อาศัยอยู่ในเมืองต่างมาตลาดได้อย่างสะดวก ใครจะกักตุนไข่มากขนาดนั้นไว้ที่บ้าน พวกเขาซื้อแค่ 10-20 ฟอง กินหมดแล้วค่อยมาซื้อใหม่ก็พอ
ส่วนคนที่อยู่ห่างออกไปเป็นคนในหมู่บ้านทั้งนั้น
มีคนในหมู่บ้านสักกี่คนจะมาซื้อไข่ในเมือง
บ้านไหนไม่เลี้ยงไก่บ้าง
ถ้าไม่ได้เลี้ยงส่วนใหญ่ก็เป็นพวกคนจนที่ไม่มีเงินซื้อไข่กิน
ที่จริงจางซิ่วเอ๋อซื้อไข่ในหมู่บ้านก็ได้ ไม่จำเป็นต้องทำให้ยุ่งยากขนาดนี้ แต่พอนึกถึงเรื่องที่หมู่บ้านชิงสือมีขนาดเล็กนิดเดียว ถ้าตัวเองไปซื้อไข่บ้านไหนจริง ๆ คงรู้กันทั้งหมู่บ้าน
ถ้าไม่ใช่เพราะครั้งนี้ต้องเข้าเมือง จางซิ่วเอ๋อคงไม่สละที่ใกล้ไปเอาที่ไกลหรอก
แต่ครั้งนี้มาเพราะเรื่องกระดานซักผ้า นางจึงไม่มีเหตุผลที่จะไม่เอาไข่กลับไปด้วย
ด้วยความที่เลือกไข่เป็นเวลานาน จางซิ่วเอ๋อหันกลับไปก็เห็นว่าพวกจางชุนเถาหายไปแล้ว
นางข
