กกังวลในใจจึงมลายหายไป มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าแทน
“ไปเถอะ เราไปที่ตลาดกัน ข้าจะซื้อไข่ไก่กับแป้ง เอ้อร์หลาง ข้าได้ยินว่าเจ้าก็ต้องซื้อเหมือนกัน เราไปด้วยกันนะ” จางซิ่วเอ๋อเรียก
จ้าวเอ้อร์หลางพยักหน้า “ได้เลย!”
ทั้งหมดมุ่งหน้าไปที่ตลาด คราวก่อนที่มาตลาดเนื่องจากแม่โจวอยู่ และแม่โจวท้องอยู่ด้วย ทุกคนจึงไม่ได้ตั้งใจเดินดูมาก
โดยเฉพาะจางซานหยา มาคราวนี้สนใจในสิ่งไหนก็จะแวะดู
จางชุนเถาพอมีเงินติดตัวอยู่บ้าง เห็นท่าทางน้องสาวตัวเองและนึกถึงชีวิตลำบากของจางซานหยา อดสงสารไม่ได้ จึงแวะซื้อของจุกจิกให้จางซานหยาไม่น้อย
ไม่ใช่ของมีค่าอะไร แต่เป็นของที่จางซานหยาชอบ
จางซานหยาเดินอยู่ข้างหน้า ไม่นานนักก็มาถึงที่ที่ซื้อไข่ไก่ พอตกลงราคาได้ก็นั่งยอง ๆ ลงและเลือกไข่
ไข่ไก่ในยุคโบราณไม่ได้มีแค่เปลือกสีแดง แต่มีหลากหลายชนิด ในตะกร้าไข่ไก่มีทั้งเปลือกขาว เปลือกเขียว และเปลือกหลากสี
จางซิ่วเอ๋อเลือกไข่มา 80 ฟอง
ก่อนจะหันไปมองไข่เป็ดข้าง ๆ จางซิ่วเอ๋อนึกถึงไข่เป็ดเค็มที่กินบ่อย ๆ จึงซื้อไว้ 30 ฟองอย่างอดใจไม่ไหว ตั้งใจว่ากลับไปจะหาไหมาดอง
อีกสักพักจะได้มีไข่เป็ดเค็มกิน
อย่างไรซะดองไข่เค็มนั้นง่าย ไม่ต้องมีความสามารถพิเศษอะไร แถมรสชาติกลมกล่อมด้วย ถ้าตอนเช้ามีไข่เค็มครึ่งฟองไว้กินกับข้าวคงอร่อยเลิศไม่น้อย
จางซิ่วเอ๋อมองไข่ห่าน คิดได้ว่าของแบบนี้คนท้องกินแล้วดี
ไข่ห่านขับพิษจากตัวอ่อนได้ ก่อนคลอดกินไข่ห่านแ
