บทที่ 150 กระดานซักผ้า
จางซิ่วเอ๋อจึงหมดความกังวลและเอ่ยยิ้ม ๆ “ถ้าอย่างนั้นท่านน้าเล็กซื้อลูกกวาดให้เราห่อหนึ่งนะเจ้าคะ ซานหยาชอบกิน!”
ลึก ๆ แล้วจางซิ่วเอ๋อเป็นผู้ใหญ่ จึงไม่ค่อยชอบกินขนม นางจึงขอขนมให้ซานหยาแทน ส่วนชุนเถาเหรอ? จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าเด็กนี่เสียดายเงิน ไม่กล้าเอาไปซื้อขนมแน่
เวลานี้ให้ชุนเถาพูดว่าอยากกินอะไรนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย
โจวเหวินไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว เขามีรอยยิ้มระบายเต็มใบหน้า “ได้! เช่นนั้นเราไปซื้อกันเลย”
ที่ที่จะไปซื้อลูกกวาดอยู่ไม่ห่างจากอิ๋งเค่อจวี
ซื้อเสร็จแล้วจางซิ่วเอ๋อก็พาทุกคนไป
ตอนนี้นางไม่มีอะไรให้ต้องหลบซ่อน แต่คนที่อิ๋งเค่อจวีไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของนาง ถ้าตอนนี้คนของอิ๋งเค่อจวีเห็นนางอยู่กับน้องสาวและน้าเล็ก อาจจะเป็นการเผยไต๋ได้
อย่างไรเสียท่านน้าเล็กก็อาศัยอยู่ในเมือง สืบนิดหน่อยก็อาจจะรู้แล้วว่าที่บ้านเป็นใคร
จางซิ่วเอ๋อรู้ซึ้งถึงคำว่า ‘ราษฎรไร้ความผิด ผิดที่มีของดี*’ ทีเดียว
*คนธรรมดาที่ไม่มีความผิดกลับต้องกลายเป็นคนผิดเพราะครอบครองของดีที่ผู้มีอำนาจอยากได้
ตอนนี้ดูเหมือนเถ้าแก่เฉียนไม่ได้คิดร้ายอะไร แต่วันหน้าหากคนรู้เรื่องเครื่องเทศเยอะขึ้น ไม่แน่อาจจะมีใครอยากถามเรื่องสูตรเครื่องเทศจากตัวเองก็ได้
ถึงตอนนั้นถ้านางไม่อยากบอก……ก็ไม่รู้ว่าจะมีผลอะไรตามมาบ้าง
แม้จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ที่ตัวเองจะปิดบังไว้ตลอดไป แต่จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกว่าการปิดบ
