คุณชายฉินถาม
ได้ยินดังนี้ เถ้าแก่เฉียนก็รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองกังวลได้เกิดขึ้นแล้ว คุณชายฉินถามว่าใครทำ ก็หมายความว่าไม่อาจปกปิดเรื่องของแม่นางเถาฮวาได้อีกต่อไป
เขาสูดหายใจเข้าลึก รำพึงในใจขอให้คุณชายฉินเห็นแก่ที่แม่นางเถาฮวาทำเครื่องเทศรสโอชะขนาดนี้ได้ไม่ถือสาเรื่องของนางเมื่อก่อนหน้านี้
แต่เถ้าแก่เฉียนยังรู้สึกหวั่นใจอยู่ จึงก้มหน้าตอบเสียงแผ่ว “แม่….แม่นางเถาฮวาขอรับ”
เถ้าแก่เฉียนไม่เห็นความตะลึงในนัยน์ตาคุณชายฉิน
แต่คุณชายฉินไม่ใช่คนธรรมดา หลังจากที่รู้ว่าจางซิ่วเอ๋อเป็นคนทำสิ่งนี้ ไม่รู้เขานึกอะไรขึ้นได้ หลังจากตะลึงไปชั่วครู่ พริบตาเดียวก็กลับมาสงบ
เถ้าแก่เฉียนเห็นคุณชายฉินเงียบไป จึงเงยหน้ามองสีหน้าคุณชายฉินอย่างระมัดระวัง
แต่ตอนนี้คุณชายฉินมีสีหน้าปกติ มองอะไรไม่ออกแล้ว
“เอาของมาให้ข้าดู” คุณชายฉินกล่าว
เถ้าแก่เฉียนรีบสั่งให้เสี่ยวเอ้อไปเอาเครื่องเทศมา
ถ้าจางซิ่วเอ๋ออยู่ต้องด่าเถ้าแก่เฉียนยกใหญ่แน่ ๆ นางไม่กลัวศัตรูระดับเทพหรอก เพียงแต่กลัวสหายที่โง่เหมือนหมูเท่านั้น
เพิ่งจะร่วมงานกันได้ไม่นาน เถ้าแก่เฉียนก็ขายนาง เอาเครื่องเทศที่นางทำไปเอาใจคุณชายฉินเสียแล้ว
ไม่นานนักเสี่ยวเอ้อก็นำห่อกระดาษเครื่องปรุงมา
เด็กติดตามชุดเขียวข้างกายคุณชายฉินรีบรับห่อเครื่องปรุงมา ทันทีที่รับมา เขาก็ได้กลิ่นแสบจมูก จึงเอ่ยขึ้นทันที “นี่มันอะไร? ทำไมแสบจมูกขนาดนี้? เถาฮวาอะไรนั่นไม่ได้เอายาพิษให้พว
