ณชายฉินให้ตัวเองไปได้แล้ว
นั่นหมายถึงอะไร? นั่นก็หมายถึงคุณชายฉินชอบอาหารจานนี้น่ะสิ จึงอยากกินคนเดียว ไม่อยากให้คนอื่นจ้องอยู่ข้าง ๆ
ผ่านไปราว 15 นาที เด็กติดตามชุดเขียวข้างกายคุณชายฉินก็เรียกเถ้าแก่เฉียนเข้าไป
เถ้าแก่เฉียนกวาดตามองบนโต๊ะ พบว่าปลาที่คุณชายฉินชอบกินถูกกินไปกว่าครึ่ง ก็รู้สึกปลาบปลื้ม ปกติคุณชายฉินไม่เคยกินเยอะขนาดนี้เลย
ครั้งนี้อาหารจานอื่นก็กินไปแล้วไม่น้อย…..
ดูท่าเครื่องเทศนี้จะเกิดผลดีแล้ว
คุณชายฉินถามเสียงเนิบ “รสชาติไม่เหมือนเดิม เปลี่ยนคนทำรึ?”
เถ้าแก่เฉียนไม่กล้าปิดบัง เขารีบบอก “ยังเป็นคนเดิมขอรับ”
“อร่อยขึ้นตั้งเยอะ เพราะอะไรล่ะ?” คุณชายฉินถามอย่างแปลกใจ
ที่จริงคนที่ทำอาหารอร่อยมีไม่น้อย แต่คุณชายฉินไม่ได้ถามทุกคนแบบนี้ ประเด็นคืออาหารที่ได้กินวันนี้มีกลิ่นหอมเป็นพิเศษ แม้แต่โรงเตี๊ยมที่ดีที่สุดเขาเองก็ไม่เคยได้กินรสชาติแบบนี้
คุณชายฉินเป็นคนทำการค้า เวลานี้จึงรู้สึกว่าเป็นโอกาสสร้างรายได้
หากอิ๋งเค่อจวีมีคนทำอาหารได้อร่อยขนาดนี้จริง ๆ อย่างนั้นการที่อิ๋งเค่อจวีมาเปิดที่เมืองเล็ก ๆ แบบนี้ก็ออกจะน่าเสียดาย
เถ้าแก่เฉียนกล่าว “เพราะในอาหารใส่เครื่องเทศพิเศษไว้ขอรับ”
“หืม? เครื่องเทศอะไร?” คุณชายฉินยิ่งเกิดความสนใจเข้าไปใหญ่
เถ้าแก่เฉียนไม่รู้ว่าในเครื่องเทศมีส่วนผสมอะไร ตอนนี้ได้แต่ตอบคลุมเครือ “เป็นเครื่องเทศที่ทำจากสมุนไพรหลายอย่างน่ะขอรับ”
“ใครเป็นคนทำ?”
