บทที่ 129 เฝ้าประตูรอหมู
หมูป่าตัวนี้อย่างน้อย ๆ 200 ชั่ง มีบาดแผลตามตัวอยู่เต็ม แต่เห็นได้ชัดว่าหมูตัวนี้เพิ่งตายได้ไม่นาน
จางซิ่วเอ๋อกุมขมับ ไม่รู้ว่าจะจัดการหมูตัวนี้อย่างไรดี
หมูนี่คงไม่ใช่บาดเจ็บและวิ่งหนีมาหน้าบ้านพวกนางก่อนจะล้มตายพอดิบพอดีหรอกนะ?
จางซิ่วเอ๋อไม่คิดว่าตัวเองจะโชคดีขนาดนั้นหรอก
นางนึกไปว่าต้องเป็นเหลยเฟิงที่ซ่อมบ้านซ่อมรั้วให้ตัวเองมาทิ้งไว้ให้แน่ ๆ ส่วนทำไมคนผู้นี้ถึงดีกับนางขนาดนี้ นางไม่รู้
แต่ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อไม่อาจทำเป็นไม่เห็นหมูตัวนี้ได้
นางคิดอยู่ในใจครู่หนึ่ง ได้แต่รอให้จ้าวเอ้อร์หลางมาแล้วค่อยหาทางจัดการด้วยกัน
มิฉะนั้นหากเนื้อหมูนี่เน่าอยู่หน้าบ้านนางคงน่าเสียดายแย่
ถึงอย่างไรตอนนี้นางก็ไม่มีทิฐิอะไรแล้ว ไม่สนใจว่าคนที่แอบช่วยเหลือนางอยู่ในที่มืดเป็นใคร ตอนนี้นางอาศัยอยู่ในบ้านในรั้วที่คนผู้นั้นซ่อม ว่ากันว่าเหาเยอะเลิกคันหนี้เยอะเลิกเครียด นางไม่สนแล้วว่าจะมีหมู่ป่าเพิ่มมาอีกสักกี่ตัว
รอจนนางรู้ว่าใครก่อน ถึงตอนนั้นก็ไม่กลัวว่าจะคืนไม่หมด
“พี่ มีอะไรเหรอเจ้าคะ?” ชุนเถาเติมท้องจนอิ่มแล้วมาถึงในลานบ้าน มองปราดเดียวก็เห็นหมูป่าด้านนอกประตู
“หมูป่าตัวเบ้อเริ่มเลย! มาจากไหนกัน?” ชุนเถาถามอย่างไม่เข้าใจ
จางซิ่วเอ๋อชี้กำแพงพลางพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “สงสัยพวกเราคงจะโชคดีมาก จนหมูป่าบาดเจ็บนี่วิ่งมาชนกำแพงตาย”
จางชุนเถาเชื่อที่ไหนกัน แต่ตอนนี้นางรู้แล้วว่าหม
