ูป่ามาได้อย่างไร ทว่าเรื่องนี้กลับบอกคนอื่นไม่ได้ อย่างไรเสียพวกนางสองพี่น้องก็ไม่รู้ว่าใครกันที่คอยช่วย
จางชุนเถาจึงสำทับด้วยสีหน้าจริงจัง “ใช่แล้ว ชนกำแพงตาย”
จางซิ่วเอ๋อเหม่อมองฟ้าอย่างหมดคำพูด ทำไมน้องสาวตัวเองถึงน่ารักขนาดนี้นะ?
ไม่นานนักจางซานหยามากับจ้าวเอ้อร์หลางก็ถามคำถามเดียวกันว่าหมูป่านี่มาจากไหน?
ครั้งนี้จางซิ่วเอ๋อไม่ต้องพูดอะไร จางชุนเถาเป็นคนตอบเองว่าวิ่งมาชนกำแพงตาย
จางซิ่วเอ๋อให้จ้าวเอ้อร์หลางเอาซาลาเปาและข้าวต้มกลับไปพร้อมกล่าวขึ้น “เอ้อร์หลาง เดี๋ยวเจ้ามาช่วยที่บ้านด้วยนะ”
จ้าวเอ้อร์หลางไม่มีทางไม่ตกลง
แต่จางซิ่วเอ๋อเห็นหมูป่าหนัก 200 กว่าชั่งแล้วนึกเครียดอยู่ไม่น้อย จะกินอย่างไรให้หมดล่ะ?
กินให้หมดคงเป็นไปไม่ได้ จางซิ่วเอ๋อคิดว่าหากจัดการชำแหละเรียบร้อยแล้วคงหาทางนำไปขายในเมือง
จ้าวเอ้อร์หลางกลับไปไม่นานนักก็กลับมาใหม่ โดยที่บัณฑิตจ้าวและท่านหมอเมิ่งก็มาด้วย
ไม่ทันที่จางซิ่วเอ๋อจะพูดอะไร บัณฑิตจ้าวก็เอ่ยขึ้น “ข้าร่างกายไม่แข็งแรง ช่วยอะไรมากไม่ได้ ข้าจะช่วยก่อไฟนะ”
ท่านหมอเมิ่งกล่าวยิ้ม ๆ “เจ้าและเอ้อร์หลางสองคนจะจัดการหมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้ได้อย่างไรกัน? ข้าช่วยพวกเจ้าเอง”
จางซิ่วเอ๋อพูดเขิน ๆ “ไม่ดีกระมังเจ้าคะ……”
ท่านหมอเมิ่งกล่าวยิ้ม ๆ“ข้าไม่ช่วยเจ้าเปล่า ๆ หรอก ถึงตอนนั้นเจ้าเอาหมูป่านี่ไปปรุงอาหารเลิศรสให้ข้าสักมื้อ ถือว่าตอบแทนข้าแล้วกัน”
“งั้นก็ได้เลยเจ้า
