ค่ะ” จางซิ่วเอ๋อยิ้ม
จางชุนเถาและจางซานหยาช่วยอะไรไม่ได้ จางซิ่วเอ๋อจึงให้พวกนางขึ้นเขาไปตัดหญ้า อย่างไรเสียจางซานหยายังต้องทำงาน หากมัวแต่ยุ่งกับหมูป่า งานของจางซานหยาทำไม่เสร็จ คืนนี้กลับไปต้องโดนด่าแน่ ๆ
มีชายหนุ่มวัยกำยำอย่างท่านท่านหมอเมิ่งช่วย การจัดการหมูป่าจึงไม่ลำบากมาก
ลวกขนหมูในน้ำร้อนให้ร่วงแล้วเอามีดปาด ก่อนจะแยกเนื้อออกจากกัน
เนื่องจากทุกคนไม่มีประสบการณ์ การแยกหมูจึงไม่น่าดูเท่าไหร่ แต่เพราะหมูนี่มีคนปล่อยให้เลือดออกก่อนหน้านี้แล้ว สีจึงไม่แย่
จางซิ่วเอ๋อคิดว่าน่าจะขายได้ราคาดี
นางแยกเก็บส่วนที่จะกินเองไว้ แล้วเตรียมส่วนที่จะนำไปขายในเมือง
นอกจากพวกนี้ มีอีก 150 ชั่งที่เอาไปขายได้
จางซิ่วเอ๋อแบ่งเนื้อหมูไปใส่ในตะกร้าไผ่เพื่อให้สะดวกในการถือ ตะกร้าสานที่บ้านไม่พอใช้ แต่โชคดีที่บ้านบัณฑิตจ้าวมีเหมือนกัน
ปกติบัณฑิตจ้าวก็ทำงานหนักอะไรไม่ได้ มีถักตะกร้าขายบ้างเป็นครั้งคราว แต่น้อยนักที่จะขายออก จางซิ่วเอ๋อจึงได้ประโยชน์ไป
จางซิ่วเอ๋อตระเตรียมตัวอีกนิดหน่อย ตัดสินใจจ้างรถลากไปที่เมือง
แต่น่าเสียดายที่เฒ่าหลี่ออกไปแล้วแต่เช้า
เนื้อหมูมากขนาดนี้จะห้อยไว้ในบ่อน้ำคงไม่ได้ ตอนนี้อากาศร้อนขนาดนี้ ถ้าไม่รีบหาทางขายให้ออก ช้าเร็วต้องเน่าเสียแน่ ๆ
จางซิ่วเอ๋อเสียดาย ไม่อยากให้หมูนี่เน่าเสีย
ดังนั้นนางจึงคิดไปคิดมาแล้วก็นึกถึงผู้ใหญ่บ้านซ่ง
ถึงแม้ผู้ใหญ่บ้านซ่งไม่ต้องรับจ้างลากรถ แต
