ี จึงไม่ได้ห้ามบัณฑิตจ้าวและจ้าวเอ้อร์หลาง
สวี่อวิ๋นซานในตอนนี้เริ่มสติหลุดลอยแล้ว พอเปิดประตูได้เขาก็พุ่งมาหาจางซิ่วเอ๋อ “ซิ่วเอ๋อ! เจ้าแต่งงานกับข้าเถอะ……”
ใบหน้าของจางซิ่วเอ๋อเย็นเยือก นางพูดกับสวี่อวิ๋นซาน “สวี่อวิ๋นซาน! ถ้ายังพูดอะไรแบบนี้อีก ข้าจะจับเจ้าโยนออกนอกบ้านแล้วไม่สนใจเจ้าจริง ๆ ด้วย!”
ท่านหมอเมิ่งเห็นแบบนั้นรีบจับสวี่อวิ๋นซานไว้ ก่อนจะบอกกับทุกคน “ช่วยข้าจับเขาไว้”
นอกจากบัณฑิตจ้าวที่ไม่มีแรงแล้ว ทุกคนก็ร่วมแรงกันกดสวี่อวิ๋นซานกับพื้น
ท่านหมอเมิ่งหยิบเอาเข็มทองออกมา จับมือสวี่อวิ๋นซานไว้และเริ่มปล่อยเลือดที่มือเขา ก่อนจะยัดยาเม็ดหนึ่งเข้าปากเขา
สติของสวี่อวิ๋นซานเริ่มกลับมาบ้าง เขาลืมตาขึ้นช้า ๆ
เวลานี้เขารู้แล้วว่าท่านหมอเมิ่งมา จึงเอ่ยขึ้น “ขอบคุณ”
“ยกเขาไปในห้องที่ไม่มีคน เอ้อร์หลางและอาจารย์จ้าวเข้ามาช่วยหน่อย ส่วนซิ่วเอ๋อและชุนเถารอข้างนอกเถอะ” ท่านหมอเมิ่งกล่าว
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าเรื่องนี้ไม่จบง่าย ๆ แบบนี้หรอก คงต้องมีการฝังเข็มทั่วร่าง นางเป็นสตรีไม่สะดวกอยู่ดูแน่นอน
ให้ใช้ห้องนอนของพวกนางไม่ได้หรอก จึงได้แต่รักษาสวี่อวิ๋นซานในห้องเก็บฟืนต่อ
แต่ตอนนี้ที่พื้นมีน้ำเจิ่งนองอยู่ และค่อนข้างชื้น
จางซิ่วเอ๋อจึงยกโต๊ะในลานบ้านเข้าไปหนึ่งตัว และยกโต๊ะจากห้องพวกนางมาอีกหนึ่งตัว ต่อเข้าด้วยกันและตั้งไว้ในห้องเก็บฟืน
ดีที่บ้านผีสิงกว้างขวาง แม้แต่ห้องเก็บฟืนก็ไม่ได้คับแค
