บทที่ 125 ใจอ่อน
แต่เรื่องนี้จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าไม่เกี่ยวอะไรกับตัวเอง
สวี่อวิ๋นซานไม่สมควรมาหาตัวเองเลย!
พอคิดได้ว่าสวี่อวิ๋นซานคิดอะไรในใจ จางซิ่วเอ๋อก็โมโหอย่างยิ่ง
สวี่อวิ๋นซานคิดแบบนี้ไม่ผิดหรอก ก็ในใจเขายังคิดถึงจางซิ่วเอ๋อเจ้าของร่างอยู่นี่นา แต่จางซิ่วเอ๋อในตอนนี้รู้สึกว่าเรื่องนี้นางทำอะไรไม่ได้จริง ๆ
นางไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวเอง!
ไม่ต้องพูดถึงยอดคนบ้านตระกูลสวี่ เอาแค่ตัวนางเองก็ไม่ได้ชอบสวี่อวิ๋นซานแล้ว
“สวี่อวิ๋นซาน! เจ้าไปเถอะ” จางซิ่วเอ๋อไล่แขกด้วยใบหน้าเย็นยะเยือก
จางซิ่วเอ๋อพูดพลางหยิบมีดที่จางชุนเถาวางไว้บนโต๊ะเมื่อครู่นี้
สวี่อวิ๋นซานกำลังอยู่ในวัยเลือดร้อน ใจเขาคิดถึงเจ้าของร่างอยู่ด้วย บัดนี้ไปโดนยาอย่างว่าอีก จางซิ่วเอ๋อกลัวจริง ๆ ว่าสวี่อวิ๋นซานจะบุ่มบ่ามทำอะไรขึ้นมา
จางซิ่วเอ๋อในตอนนี้จึงเสียใจมาก เสียใจอย่างที่สุด
เมื่อครู่นางจะเปิดประตูให้สวี่อวิ๋นซานทำไมกัน? เหมือนยกหินทุ่มใส่เท้าตัวเองชัด ๆเมื่อครู่นางไม่น่าใจอ่อนเลย“ซิ่ว…..ซิ่วเอ๋อ…..ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าควบคุมตัวเองไม่ได้” สวี่อวิ๋นซานพูดเสียงอ่อยตอนนี้เขาอยากจะตบหน้าตัวเองเหลือเกิน ถ้าเมื่อครู่ไม่ได้จางซิ่วเอ๋อตบเขาให้ได้สติ เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น!“เจ้าไม่ต้องอธิบายแล้ว สภาพเจ้าตอนนี้ข้าช่วยอะไรไม่ได้ ตอนนี้ข้าทำได้แค่ขอให้เจ้ารีบออกจากบ้านข้าไปซะ” จางซิ่วเอ๋อกล่าวเสียงเย็นสวี่อวิ๋นซานมองมีดในมื
