อจางซิ่วเอ๋อ ก็เข้าใจความหมายของจางซิ่วเอ๋อได้อย่างถ่องแท้เขารู้สึกผิดกับความคิดของตัวเองในทีแรก จึงก้าวออกไปข้างนอกช้า ๆแต่เขาโดนมอมยามา และร่างกายไม่ได้รับการผ่อนคลาย ทุกย่างก้าวจึงลำบากเหลือหลายเขากำลังจะก้าวพ้นประตู ก็ได้ยินเสียงโกรธแค้นดังเข้ามาเสียงนั้นไม่ใช่ใครอื่น แม่หลินนั่นเอง“เจ้าเด็กนั่นต้องมาบ้านจางซิ่วเอ๋อแน่ ๆ เจ้าคอยดู! ข้าจะไปจับเขากลับมาเดี๋ยวนี้ ต่อให้วันนี้เขาไม่อยากร่วมรักกับเจ้าก็ต้องร่วม! รอจนร่วมรักกันแล้วเขาต้องยอมแต่งงานกับเจ้าแน่!” เสียงแม่หลินดังลั่นเต็มไปด้วยโทสะ นางยังอยู่ห่างจากบ้านผีสิงระยะหนึ่ง แต่เสียงดังเข้ามาเป็นห้วง ๆ เสียแล้วจางซิ่วเอ๋อได้ยินก็อดหัวเราะเย็น ๆ ในใจไม่ได้ แม่หลินนี่ตลกจริง ๆ!มิน่าล่ะหลีฮวาถึงกล้าขนาดนั้น ที่ไหนได้มีแม่หลินคอยยุแยงอยู่ด้านหลังนี่เองสวี่อวิ๋นซานได้ยินเสียงที่คุ้นเคยแล้วต้องรีบปิดประตู ก่อนจะคล้องกลอนประตูจางซิ่วเอ๋อเห็นแบบนั้นรีบถามขึ้น “เจ้าทำอะไร”จางซิ่วเอ๋อกลัวว่าแม่หลินจะได้ยินจากข้างนอก ถ้าแม่หลินรู้ว่าสวี่อวิ๋นซานอยู่ในบ้านนางจริง ๆ ไม่รู้ว่าจะอาละวาดขนาดไหน!“ซิ่วเอ๋อ ข้าขอร้อง เจ้าช่วยข้าหน่อย ข้าไม่ขออะไรเลย ขอแค่เจ้าให้ที่ข้าพักพิง อย่าส่งตัวข้าให้ท่านแม่ข้า” สวี่อวิ๋นซานเริ่มสะอื้นชายหนุ่มผู้นี้เป็นถึงบุรุษกล้าในละแวกนี้ แต่ถึงอย่างไรก็ยังอายุน้อย และโดนมารดากับน้องสาวตัวเองบีบคั้นหลอกลวง เวลานี้ย่อมทำอะไ
