รไม่ถูก ต้องน้ำตาตกเป็นธรรมดาเขาเองก็ถูกบีบคั้นจนหมดหนทาง“ซิ่วเอ๋อ ข้ารับปากเจ้า ถ้าเจ้ายอมช่วยข้า พ้นคืนนี้ไปข้าจะไม่มายุ่งกับเจ้าอีก” เสียงของสวี่อวิ๋นซานเต็มไปด้วยความขอร้องอ้อนวอนตอนนี้จางชุนเถาก็เริ่มมองออกแล้ว นางเอ่ยเสียงเบา “พี่ เมื่อก่อนพี่สวี่ดีกับพวกเรามาก ต่อให้พี่ไม่ชอบเขา ครั้งนี้ก็ช่วยเขาหน่อยเถอะเจ้าค่ะ……”จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าเมื่อก่อนสวี่อวิ๋นซานดูแลจางชุนเถาและจางซานหยาไว้ไม่น้อย แต่จะช่วยสวี่อวิ๋นซานหรือไม่นางยังลังเลอยู่ในขณะนั้น จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกว่าใจของตัวเองหน่วง ๆ ความเจ็บแปลก ๆ แผ่ขยายอยู่ในใจพอรู้สึกแบบนี้จางซิ่วเอ๋อก็หมดแรงเจ้าของร่างที่หายไปไม่รู้นานเท่าไรกลับมีผลต่ออารมณ์ความรู้สึกของนางถึงแม้เจ้าของร่างจะไม่อยู่แล้ว แต่ถึงอย่างไรจางซิ่วเอ๋อก็ดูดซับความทรงจำของเจ้าของร่างมาส่วนนึง เจ้าของร่างจึงยังมีผลต่ออารมณ์ความรู้สึกของจางซิ่วเอ๋ออยู่บ้างแต่จางซิ่วเอ๋อคิดไม่ถึงว่าเจ้าของร่างไม่ได้ทิ้งความทรงจำของสวี่อวิ๋นซานให้นาง เวลาแบบนี้กลับหวั่นไหวเพราะเรื่องของสวี่หวิซานจางซิ่วเอ๋อไม่อาจไตร่ตรองได้ว่าเพราะอะไรกันแน่ แต่นางถอนหายใจอย่างหมดแรง “ใครใช้ให้เจ้าติดหนี้เขา ข้าติดหนี้เจ้า เรื่องนี้ข้าต้องยุ่ง”ตอนนี้แม่หลินมาถึงหน้าประตูแล้ว ถีบประตูอย่างแรง “จางซิ่วเอ๋อ ออกมาเดี๋ยวนี้!”จางซิ่วเอ๋อมองสวี่อวิ๋นซานพลางชี้ไปทางบ้านสวี่อวิ๋นซานพยักหน้า เดินตามจางซิ่วเอ๋อเข้า
