ไปในบ้านจางซิ่วเอ๋อไม่ได้ให้สวี่อวิ๋นซานเข้าบ้านตัวเอง แต่พาสวี่อวิ๋นซานไปที่ห้องครัวและบอกกับสวี่อวิ๋นซาน “สวี่อวิ๋นซาน เจ้าควบคุมสติตัวเองให้อยู่ อย่าสร้างปัญหาให้ข้า!”“เดี๋ยวพอแม่เจ้าไปแล้ว ข้าไปตามท่านหมอเมิ่งมาให้เจ้าได้” จางซิ่วเอ๋อกล่าวสวี่อวิ๋นซานพยักหน้าและเอ่ย “ขอบคุณมาก”จางซิ่วเอ๋อกลัวว่าสวี่อวิ๋นซานจะคุมตัวเองไม่ได้และพุ่งออกมา จึงคล้องประตูจากด้านนอกนางมาถึงหน้าประตูและตะโกนใส่ด้านนอก “ดึกดื่นป่านนี้นังบ้าที่ไหนมาโวยวายกัน”“จางซิ่วเอ๋อ! นังแพศยา ปล่อยตัวลูกชายข้ามานะ!” แม่หลินกล่าวเสียงเกรี้ยวกราดจางซิ่วเอ๋อยิ้มเย็น “สมองท่านมีปัญหารึเปล่า? มาร้องหาลูกชายกับข้ากลางค่ำกลางคืนแบบนี้ ตระกูลสวี่ของท่านไม่ต้องการหน้าตาชื่อเสียงแล้วรึ? ข้ายังต้องการอยู่นะ!”“ท่านไม่กลัวว่ามีข่าวลืออะไรออกไปแล้วมีผลร้ายกับลูกชายท่านเหรอ?” จางซิ่วเอ๋อไม่เคยเจอแม่แบบนี้มาก่อน“พี่ข้าต้องมาหาเจ้าแน่ ๆ!” เสียงของหลีฮวาดังเข้ามาด้วยจางซิ่วเอ๋อหัวเราะ “เจ้าบอกว่าอยู่กับข้าก็อยู่กับข้าเหรอ วันนี้ข้าจะบอกให้นะว่าตอนกลางวันข้าเจอสวี่อวิ๋นซานจริง แต่ตอนนี้ไม่เห็นสวี่อวิ๋นซานเลย!”“สิ่งที่เจ้าพูดมาไร้ประโยชน์ รีบเปิดประตูเร็วเข้า ลูกชายข้าอยู่ในบ้านเจ้าหรือไม่ให้พวกเราดูหน่อยเดี๋ยวก็รู้เอง!” แม่หลินเอ่ยเสียงเกรี้ยวกราดจางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง “ทำไมข้าต้องเปิดประตูให้พวกท่านด้วย ใครจะรู้ว่าพวกท่านมาดึกดื่นแบบนี
