้หวังอะไรรึเปล่า?”“ที่นี่ปลีกวิเวกขนาดนี้ ถ้าถึงตอนนั้นท่านเข้ามาจะทำอะไรข้า ข้าก็ขัดขืนไม่ได้!” จางซิ่วเอ๋อแย้ง“ข้าจะทำอะไรนังแพศยาอย่างเจ้าฮึ! รีบเปิดประตูเร็วเข้า!” แม่หลินโหวกเหวกเสียงของจางซิ่วเอ๋อเย็นเยียบ “วันนี้ข้าจะพูดกับท่านให้เข้าใจ ข้าไม่เปิดประตูให้ท่าน! แน่จริงท่านก็ทุบประตูให้ออก!”จางซิ่วเอ๋อนึกขอบคุณคนที่ซ่อมประตูให้นางสุด ๆ ประตูทำจากเหล็กเป็นทุนเดิม ตอนนี้ใช้โซ๋เหล็กเป็นกลอนคล้องด้านใน อย่าให้พูดเลยว่าแข็งแรงขนาดไหน………………………………………
เมื่อครู่นางจะเปิดประตูให้สวี่อวิ๋นซานทำไมกัน? เหมือนยกหินทุ่มใส่เท้าตัวเองชัด ๆ
เมื่อครู่นางไม่น่าใจอ่อนเลย
“ซิ่ว…..ซิ่วเอ๋อ…..ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าควบคุมตัวเองไม่ได้” สวี่อวิ๋นซานพูดเสียงอ่อย
ตอนนี้เขาอยากจะตบหน้าตัวเองเหลือเกิน ถ้าเมื่อครู่ไม่ได้จางซิ่วเอ๋อตบเขาให้ได้สติ เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น!
“เจ้าไม่ต้องอธิบายแล้ว สภาพเจ้าตอนนี้ข้าช่วยอะไรไม่ได้ ตอนนี้ข้าทำได้แค่ขอให้เจ้ารีบออกจากบ้านข้าไปซะ” จางซิ่วเอ๋อกล่าวเสียงเย็น
สวี่อวิ๋นซานมองมีดในมือจางซิ่วเอ๋อ ก็เข้าใจความหมายของจางซิ่วเอ๋อได้อย่างถ่องแท้
เขารู้สึกผิดกับความคิดของตัวเองในทีแรก จึงก้าวออกไปข้างนอกช้า ๆ
แต่เขาโดนมอมยามา และร่างกายไม่ได้รับการผ่อนคลาย ทุกย่างก้าวจึงลำบากเหลือหลาย
เขากำลังจะก้าวพ้นประตู ก็ได้ยินเสียงโกรธแค้นดังเข้ามา
เสียงนั้นไม่ใช่ใครอื่น แม่หลินนั่นเอ
