บทที่ 123 พี่น้องตระกูลจางแสนฉลาด
อย่างแรกเพื่อให้บัณฑิตจ้าวมั่นใจในความเป็นอาจารย์ของตัวเอง จะได้ไม่ต้องใจดีกับพวกนางมาก
ตัวนางเองคุมตัวเองได้ แต่นางห่วงว่าน้องสาวสองคนของตนอาจจะคิดว่ารู้จักกันกับบัณฑิตจ้าว พอผ่านช่วงกระตือรือร้นในตอนแรกไปจะเริ่มเถลไถล
ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะแน่วแน่ในการเรียนหนังสือ
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าการอ่านหนังสือให้ออกเป็นเรื่องที่จำเป็นมาก จึงตั้งใจเป็นพิเศษ
อย่างที่สองเพื่อให้ความเคารพต่อบัณฑิตจ้าวเต็มที่ จางซิ่วเอ๋อรู้ว่านักปราชญ์ถือเรื่องมารยาทธรรมเนียมเป็นเรื่องใหญ่ การมาสอนเด็กผู้หญิงอย่างพวกนางเรียนหนังสือถือว่าไม่ง่าย ที่พวกนางเคารพเขาโดยเรียกว่าอาจารย์ก็ถือว่าสมควรแล้ว
ส่วนอย่างที่สาม……
ถึงแม้จางซิ่วเอ๋อมีรูปลักษณ์ภายนอกที่อ่อนเยาว์ แต่อายุทางในไม่น้อย ทุกครั้งที่เรียกบัณฑิตจ้าวว่าท่านอาจ้าวนางรู้สึกไม่สบายใจมาก
เพราะฉะนั้นเรื่องนี้เป็นผลดีกับทุกฝ่าย
บัณฑิตจ้าวมองกล่องทรายของจางซิ่วเอ๋อ เห็น ‘จางซิ่วเอ๋อ’ สามคำที่นางเขียนแล้วตกใจนิดหน่อย
“ซิ่วเอ๋อ เมื่อก่อนเจ้าเคยเรียนมาก่อนหรือ?” บัณฑิตจ้าวถามอย่างสงสัย
จางซิ่วเอ๋อได้ยินแล้วตะลึง แอบนึกในใจว่าตัวเองเผลอเผยไต๋ไป ไม่ระวังตัวเอาเสียเลย
จางซิ่วเอ๋อจึงรีบอธิบาย “ข้ามีโอกาสเรียนหนังสือที่ไหนกัน แต่แค่ชื่อนี้ลูกพี่ลูกน้องเคยสอนข้า”
บัณฑิตจ้าวคิดไปว่าบ้านตระกูลจางไม่ใช่คนไม่เคยเรียนหนังสือ ถึงจะเรียนได้
