ไม่ดีนักแต่แค่ชื่อคงไม่ใช่ปัญหา จางซิ่วเอ๋อเคยเห็นชื่อตัวเองก็เป็นเรื่องปกติ
“เจ้าเขียนสามตัวนี้ได้ดีมาก ถ้ารักษามาตรฐานต่อไปได้ในการเขียนตัวอักษรอื่นก็เยี่ยมเลย” บัณฑิตจ้าวไม่รั้งคำชื่นชมเลยสักนิด
สำหรับบัณฑิตจ้าวแล้ว จางซิ่วเอ๋อเขียนตัวอักษรสามตัวนี้ได้ไม่เลวจริง ๆ ถึงจะเขียนดีสู้นักเรียนปกติไม่ได้ แต่จางซิ่วเอ๋อเพิ่งเริ่มเรียนและยังเป็นเด็กผู้หญิง สุดท้ายบัณฑิตจ้าวไม่ได้เข้มงวดกับจางซิ่วเอ๋อเท่าที่ควรโดยไม่รู้ตัว
แต่จางซิ่วเอ๋อไม่ได้คิดจะไปสอบเอาชื่อ อักษรจะสวยหรือไม่สวยไม่มีประโยชน์ใด ๆ กับนาง
สิ่งที่นางต้องการเป็นเรื่องพื้นฐานมาก ขอแค่รู้จักอักษรโบราณและเขียนได้ รวมถึงสิ่งที่เขียนแล้วคนอื่นต้องอ่านออกด้วย
จางซิ่วเอ๋อเรียนหนังสือเร็วกว่าคนอื่นจึงเป็นเรื่องธรรมดา
แต่เพื่อไม่ให้บัณฑิตจ้าวสงสัย ตอนที่เขียนตัวอื่น จางซิ่วเอ๋อก็ตั้งใจเรียนรู้ช้าลง และจงใจเขียนผิดไปสองขั้น
แต่ถึงจะเป็นเช่นนี้ บัณฑิตจ้าวก็ยังคิดว่าจางซิ่วเอ๋อฉลาดมาก ฉลาดจนน่าทึ่ง
แน่นอนว่าที่บัณฑิตจ้าวอึ้งจริง ๆ ไม่ใช่จางซิ่วเอ๋อ แต่คือจางชุนเถา
แม่นางน้อยนี่ก็จำทุกอย่างที่เรียนได้เหมือนกัน ความจำไม่ด้อยไปกว่าจางซิ่วเอ๋อที่มีพื้นฐานมาอยู่แล้ว
ถ้าจางซิ่วเอ๋อไม่ได้รู้จักชุนเถาเป็นอย่างดี คงต้องสงสัยว่าชุนเถาก็ทะลุมิติมาเกิดใหม่เหมือนกัน
ด้วยพื้นฐานของจางชุนเถาแล้ว ถึงบัณฑิตจ้าวจะรู้สึกว่าจางซิ่วเอ๋อฉลาดมาก แต่บัณฑิตจ้าว
