ก็ไม่ได้อึ้งมาก
บัณฑิตจ้าวนึกในใจว่าบางทีสามพี่น้องตระกูลจางคงเป็นพวกคนฉลาด
แต่เสียดายที่เป็นสตรี หากเป็นบุรุษและตั้งใจเรียนต่อไป ไปสอบเอาชื่อมาก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
เพียงวันเดียวบัณฑิตจ้าวก็สอนทุกคนไปทั้งหมด 10 ตัวอักษร นอกจากจางซานหยาที่อายุน้อยจำได้ไม่หมด จางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถาต่างจำได้อย่างแม่นยำ
จางซานหยาอายุน้อย จำได้ครึ่งเดียวก็นับว่ายากแล้ว ทุกคนจึงไม่ได้เข้มงวดกับจางซานหยามาก
พอฟ้ามืดลง บัณฑิตจ้าวก็กลับไป
จางซิ่วเอ๋อคิดก่อนจะมองบัณฑิตจ้าวและเอ่ยขึ้น “ท่านอาจ้าว ข้ามีคำขอที่มากเกินไปหน่อย อาช่วยตอบตกลงได้ไหมเจ้าคะ?”
บัณฑิตจ้าวตอบโดยไม่ต้องคิด “เจ้านี่ มีอะไรก็บอกมาตรง ๆ เถอะ”
จางซิ่วเอ๋อบอกยิ้ม ๆ “คืออย่างนี้ งานซานหยาในแต่ละวันเยอะเกินไป ข้ากับชุนเถาคงไปช่วยทำงานกับซานหยาทุกวันไม่ได้ ข้าอยากให้เอ้อร์หลางช่วยซานหยาหน่อย……”
พูดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อไม่รอให้บัณฑิตจ้าวตอบตกลงก็พูดต่อ “แน่นอนว่าข้าไม่ให้เอ้อร์หลางต้องเหนื่อยเปล่า ถือว่าทำงานให้ข้า ส่วนค่าแรงข้าขอไม่จ่าย แต่เลี้ยงอาหารกลางวันอากับเอ้อร์หลางแทน”
จางซิ่วเอ๋อคิดว่าการแลกเปลี่ยนนี้ถือว่าคุ้ม จะทำกับข้าวสำหรับกี่คนก็ต้องทำอยู่ดี ทำเยอะขึ้นไม่ได้เสียเวลามากกว่าเดิม
จะไปหาคนในหมู่บ้านคนอื่น ๆ มาช่วยซานหยานั้นใช่ว่าจะไม่ได้ แต่คน ๆ นั้นจะปิดปากได้สนิทเท่าคนตระกูลจ้าวหรือไม่ก็พูดยาก ถ้าเรื่องนี้เข้าหูแม่เ
