อย่างไม่ค่อยมีน้ำหนัก
จางซิ่วเอ๋อกวาดตามองสวี่อวิ๋นซาน พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “สวี่อวิ๋นซาน ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนดี แต่ระหว่างเราสองคนเป็นไปไม่ได้แล้วจริง ๆ ถ้าเจ้ายังนึกถึงความผูกพันในอดีตก็อย่ามารบกวนข้าอีก”
“ซิ่ว….ซิ่วเอ๋อ……” สายตาสวี่อวิ๋นซานเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
เขาไม่เข้าใจ ตอนแรกยังดี ๆ กันอยู่เลย ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้
จางซิ่วเอ๋อดึงชุนเถาให้เดินลงจากเขา ไม่สนใจสวี่อวิ๋นซานที่ยืนอึ้งอยู่ที่เดิมไม่กล้าไล่ตามมา
สายตาสวี่อวิ๋นซานเปี่ยมด้วยความหดหู่ ซิ่วเอ๋อ เจ้าหมดใจกับข้าแล้วจริง ๆ หรือ? ไม่! ข้าไม่เชื่อ! ข้าต้องแต่งงานกับเจ้าให้ได้!
ตอนที่จางซิ่วเอ๋อกลับมาถึงบ้าน ก็เห็นบัณฑิตจ้าวและจ้าวเอ้อร์หลางสองคนยืนรออยู่หน้าประตูแล้ว
…………………………………………
