้อดีตั้งมากมายทำไมไม่รู้จักเอาเป็นแบบอย่าง กลับจะเลียนแบบด้านดุร้ายของนาง
แต่คิดไปว่าคนไม่ดีมีมาก ถ้าเป็นคนซื่อ ๆ แบบแม่โจวต้องโดนรังแกแน่ จางซิ่วเอ๋อจึงตัดสินใจไม่แทรกแซงชุนเถา ปล่อยให้ชุนเถาพัฒนาตัวเองตามที่ใจอยาก
ถึงตอนนั้นต่อให้ชุนเถาดุไปหน่อย หาสามียาก แต่ถ้านางหาเงินได้มากพอ ต้องมีคนมาขอแต่งงานแน่ ๆ
ขณะนั้นสวี่อวิ๋นซานไล่ตามมาจากด้านหลังแล้ว
สวี่อวิ๋นซานมองจางซิ่วเอ๋ออย่างร้อนใจ “ซิ่วเอ๋อ หลีฮวา…..”
“นางลงเขาไปแล้ว” จางซิ่วเอ๋อเบ้ปากไปทางเชิงเขา
“เมื่อครู่นี้นางไม่ได้หาเรื่องพวกเจ้าใช่ไหม?” สวี่อวิ๋นซานไม่มั่นใจเท่าไหร่ เขาคิดว่าถ้าหลีฮวาเจอจางซิ่วเอ๋อตอนลงเขา ต้องมีเรื่องกันแน่
จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง “เจ้าควรสั่งสอนน้องสาวเจ้าดี ๆ นะ!”
สวี่อวิ๋นซานฟังมาถึงตรงนี้มีสีหน้ากระอักกระอ่วนขึ้นมา “ซิ่วเอ๋อ ข้าขอโทษแทนหลีฮวาด้วย”
“ไม่จำเป็น หลังจากนี้เจ้าอย่าให้นางมาหาเรื่องข้าอีก ข้าก็ซาบซึ้งสุด ๆ แล้ว” จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง
“เงินนี่เจ้าเอาคืนไปเถอะ” สวี่อวิ๋นซานจะเอาเงินออกมา
จางซิ่วเอ๋อกลับทำหน้าเย็นชา มองสวี่อวิ๋นซานพลางกล่าว “สวี่อวิ๋นซาน เจ้าคิดว่าข้าจางซิ่วเอ๋อชอบเอาเปรียบเจ้าหรืออย่างไร เมื่อกี้หลีฮวาด่าข้าว่าอะไรเจ้าไม่ได้ยินเหรอ ถ้าวันนี้เจ้าคืนเงินให้ข้า ที่หลีฮวาด่ามาก็ตรงเผงเลยน่ะสิ ?”
“ซิ่วเอ๋อ ข้า…..ข้าไม่ได้หมายความแบบนั้น หลีฮวาคือหลีฮวา ข้าคือข้า…..” สวี่อวิ๋นซานอธิบาย
