า…..” สวี่อวิ๋นซานอธิบายอย่างไม่ค่อยมีน้ำหนักจางซิ่วเอ๋อกวาดตามองสวี่อวิ๋นซาน พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “สวี่อวิ๋นซาน ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนดี แต่ระหว่างเราสองคนเป็นไปไม่ได้แล้วจริง ๆ ถ้าเจ้ายังนึกถึงความผูกพันในอดีตก็อย่ามารบกวนข้าอีก”“ซิ่ว….ซิ่วเอ๋อ……” สายตาสวี่อวิ๋นซานเต็มไปด้วยความเจ็บปวดเขาไม่เข้าใจ ตอนแรกยังดี ๆ กันอยู่เลย ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้จางซิ่วเอ๋อดึงชุนเถาให้เดินลงจากเขา ไม่สนใจสวี่อวิ๋นซานที่ยืนอึ้งอยู่ที่เดิมไม่กล้าไล่ตามมาสายตาสวี่อวิ๋นซานเปี่ยมด้วยความหดหู่ ซิ่วเอ๋อ เจ้าหมดใจกับข้าแล้วจริง ๆ หรือ? ไม่! ข้าไม่เชื่อ! ข้าต้องแต่งงานกับเจ้าให้ได้!ตอนที่จางซิ่วเอ๋อกลับมาถึงบ้าน ก็เห็นบัณฑิตจ้าวและจ้าวเอ้อร์หลางสองคนยืนรออยู่หน้าประตูแล้ว…………………………………………
“ยังไม่รีบไสหัวไปอีก! เดี๋ยวพี่ชายเจ้ามาเห็นสภาพพวกเราแบบนี้ไม่ผดุงคุณธรรมให้เจ้าหรอกนะ! กลับจะรู้สึกขายหน้าเพราะเจ้ามากกว่า” จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง
หลีฮวามองจางซิ่วเอ๋ออย่างโกรธเคือง กระทืบเท้าและวิ่งลงเขาไป
จางซิ่วเอ๋อเก็บมีดพลางเบ้ปาก “นึกว่าจะเก่ง ที่ไหนได้ขี้กลัวชิบ!”
ชุนเถามองจางซิ่วเอ๋ออย่างนับถือ “พี่ใหญ่! พี่นี่เก่งจริง ๆ เลย! เมื่อก่อนทุกครั้งที่ข้าเจอหลีฮวาต้องโดนรังแกทุกครั้ง ต่อไปนี้ข้าจะเอาพี่เป็นแบบอย่าง ให้หลีฮวาไม่กล้ารังแกข้าอีก!”
พูดไปชุนเถาโบกกำปั้นอย่างอดไม่ได้ จางซิ่วเอ๋อเห็นแล้วเหงื่อตก
ยัยนี่ นางมีข
