ำพูดของจางซิ่วเอ๋อก็โมโหจนหน้าแดงก่ำ เวลานี้นางเถียงสู้จางซิ่วเอ๋อไม่ได้จึงอยากลงไม้ลงมือจางซิ่วเอ๋อถือมีดตัดหญ้าไว้ในมือ พูดด้วยสีหน้าดุร้าย “ทำไม? เจ้าอยากลงไม้ลงมือกับข้ารึ? ตอนนี้เจ้าอยู่ตัวคนเดียว! แต่พวกเรามีกันสองพี่น้อง! เจ้าก็รู้นิสัยข้า ถ้าข้าโมโหขึ้นมาจริง ๆ ข้ากล้าลงมือแน่! ถึงตอนนั้นมีดขาว ๆ ก็คงออกมาเป็นมีดแดง ๆ ฆ่าเจ้าน่ะมันง่ายไป ถ้าข้าไม่ทันระวังเผลอกรีดหน้าสวย ๆ ของเจ้า ถึงตอนนั้นพี่ชายแสนดีของเจ้าจะยิ่งไม่ชอบเจ้าเข้าไปอีกนะ”หลีฮวารู้ว่าตัวเองหัวเดียวกระเทียมลีบ โดนจางซิ่วเอ๋อขู่อีกจึงร้องไห้ออกมาในบัดดล อย่างกับจางซิ่วเอ๋อกรีดหน้านางแล้วจริง ๆ“ยังไม่รีบไสหัวไปอีก! เดี๋ยวพี่ชายเจ้ามาเห็นสภาพพวกเราแบบนี้ไม่ผดุงคุณธรรมให้เจ้าหรอกนะ! กลับจะรู้สึกขายหน้าเพราะเจ้ามากกว่า” จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียงหลีฮวามองจางซิ่วเอ๋ออย่างโกรธเคือง กระทืบเท้าและวิ่งลงเขาไปจางซิ่วเอ๋อเก็บมีดพลางเบ้ปาก “นึกว่าจะเก่ง ที่ไหนได้ขี้กลัวชิบ!”ชุนเถามองจางซิ่วเอ๋ออย่างนับถือ “พี่ใหญ่! พี่นี่เก่งจริง ๆ เลย! เมื่อก่อนทุกครั้งที่ข้าเจอหลีฮวาต้องโดนรังแกทุกครั้ง ต่อไปนี้ข้าจะเอาพี่เป็นแบบอย่าง ให้หลีฮวาไม่กล้ารังแกข้าอีก!”พูดไปชุนเถาโบกกำปั้นอย่างอดไม่ได้ จางซิ่วเอ๋อเห็นแล้วเหงื่อตกยัยนี่ นางมีข้อดีตั้งมากมายทำไมไม่รู้จักเอาเป็นแบบอย่าง กลับจะเลียนแบบด้านดุร้ายของนางแต่คิดไปว่าคนไม่ดีมีมาก ถ้าเป็นคนซื่อ
