งขั้นโมโหใส่นางนางคาดคั้นด้วยตาแดงก่ำ “พี่! ข้าไม่ดีตรงไหน พี่ถึงทำกับข้าแบบนี้เพียงเพราะจางซิ่วเอ๋อ? ข้าไม่ดีแค่ไหนก็ไม่เคยไปยุ่งวุ่นวายกับชายอื่น! ทำไมพี่ถึงแยกแยะดีชั่วไม่ได้ล่ะ!”สวี่อวิ๋นซานกล่าวเสียงขรึม “หลีฮวา! วันนี้ข้าจะบอกเจ้าชัด ๆ อีกครั้ง ข้าไม่แต่งงานกับเจ้า ต่อให้ข้าไม่ได้แต่งงานกับซิ่วเอ๋อก็ไม่แต่งกับเจ้า!”คำพูดของสวี่อวิ๋นซานแทงใจดำหลีฮวาอย่างไม่ต้องสงสัย ใบหน้าหลีฮวาเต็มไปด้วยน้ำตา “พี่ แต่ข้าอยากแต่งงานกับพี่”“ข้าไม่ได้ชอบเจ้า” สวี่อวิ๋นซานบอกเสียงเข้าเขาเต็มทนแล้วกับการพัวพันของหลีฮวา!หลีฮวามองสวี่อวิ๋นซานน้ำตาคลอ และเห็นว่าใบหน้าสวี่อวิ๋นซานไม่มีแววอ่อนโยนเลยสักนิด ไม่ใช่แค่เย็นชาแต่ยังไร้ความรู้สึกอีกด้วย นางมีสีหน้าอับอายโกรธแค้นขึ้นมา กระทืบเท้าและหันหลังวิ่งออกไป……………………………………………
เขามองกระต่ายสองตัวในมือตัวเองแล้วเอ่ย “เดี๋ยวก่อน ซิ่วเอ๋อ กระต่ายนี่เจ้าเอากลับไปกินเถอะ”
จางซิ่วเอ๋อส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก”
“งั้นเอาอย่างนี้ เจ้าเอากลับไปหนึ่งตัว บ้านข้าแค่ตัวเดียวก็พอกินแล้ว อีกตัวจะเอาไปขายที่ตัวเมืองก็ไม่ได้ ถ้าเน่าคงเสียดายแย่” สวี่อวิ๋นซานบอก
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองกระต่ายขนเทา ถึงจะไม่ได้น่าดูชมเท่าไหร่ แต่ตัวอ้วนจริงเชียว
นางครุ่นคิดก่อนจะถาม “ถ้าเจ้าเอากระต่ายไปขายที่แคว้น ขายได้เท่าไหร่เหรอ”
สวี่อวิ๋นซานบอก “กระต่ายตัวนี้แค่ 4 ชั่ง ขายได้ไม่ถึง 50 เหรียญหรอ
