ก”
สวี่อวิ๋นซานตอบไปอย่างนั้นเพราะเห็นจางซิ่วเอ๋อถาม แต่ตอนนี้กลับเห็นจางซิ่วเอ๋อปลดถุงเงินออกจากสายคาดเอวและนับออกมา 50 เหรียญ
“ซิ่วเอ๋อ! เจ้าทำอะไร?” สวี่อวิ๋นซานมีหน้าตาตกตะลึง
จางซิ่วเอ๋อยัด 50 เหรียญนี้ใส่กระเป๋าสะพายที่สวี่อวิ๋นซานสะพายไว้ใส่ของป่า ก่อนจะกล่าวขึ้น “กระต่ายนี่ข้าเอา แต่ถือว่าข้าซื้อนะ”
จางซิ่วเอ๋อทำแบบนี้เพื่อให้คราวหน้าที่สวี่อวิ๋นซานเจอนางแล้วจะได้เลิกเอาของมาให้สุ่มสี่สุ่มห้าอีก
สวี่อวิ๋นซานหน้าแดงก่ำ “ซิ่วเอ๋อ! ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น! ข้าแค่อยากให้กระต่ายเจ้า! ไม่คิดเงิน!”
สวี่อวิ๋นซานคิดว่าจางซิ่วเอ๋อเข้าใจความหมายตัวเองผิด
จางซิ่วเอ๋อเห็นสวี่อวิ๋นซานเป็นแบบนี้แล้วนึกในใจ คราวหน้าถ้าสวี่อวิ๋นซานเจอนางอีกคงไม่สุ่มสี่สุ่มห้าเอาของอะไรมาให้นางอีกแล้วแหละ
ส่วนการซื้อของของสวี่อวิ๋นซาน จางซิ่วเอ๋อคิดว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ เป็นการซื้อขายอย่างเป็นธรรมก็เท่านั้น
จางซิ่วเอ๋อรับกระต่ายขนเทามาจากมือสวี่อวิ๋นซานและเอ่ยขึ้น “เรียบร้อย! เงินแลกสินค้า!”
สวี่อวิ๋นซานยื่นมือจะล้วงเอา 50 เหรียญนั้นออกมา
กลับได้ยินเสียงโกรธเกรี้ยวดังเข้ามา “พี่! ทำอะไรกันอยู่!”
สวี่อวิ๋นซานชะงักนิดหน่อย เห็นหลีฮวาเดินลงจากเขาด้วยใบหน้าโมโห
ไม่ทันที่ใครจะพูดอะไร หลีฮวามองจางซิ่วเอ๋อและด่ากราด “เจ้าแย่งกระต่ายของพี่ข้าไปทำไม? มียางอายบ้างไหม?”
หลีฮวาไม่เห็นตอนจางซิ่วเอ๋อให้เงิน นางมาตอนที่จาง
