ซิ่วเอ๋อหยิบกระต่ายไปพอดี สวี่อวิ๋นซานกลับนิ่งเฉยไม่เป็นเดือดเป็นร้อน และเหมือนจะเอาอะไรให้จางซิ่วเอ๋ออีก จะให้นางทนได้อย่างไรกัน
จางซิ่วเอ๋อมองหลีฮวาอย่างเย้ยหยัน และมองสวี่อวิ๋นซานอย่างมีความหมาย
ก่อนจะเอ่ยขึ้น “เรื่องของพวกเจ้าพี่น้อง พวกเจ้าจัดการกันเองนะ”
“ชุนเถา ตามมาเร็ว ๆ เราจะลงเขากันแล้ว เดินช้าระวังโดนหมาบ้ากัดนะ!” น้ำเสียงจางซิ่วเอ๋อล้อเลียนสุด ๆ
หลีฮวาหน้าเสีย จะเดินเข้าไปกระชากจางซิ่วเอ๋อ
สวี่อวิ๋นซานเห็นภาพนี้ก็มีสีหน้าย่ำแย่ เขาคว้าหลีฮวาไว้ “พอได้แล้ว! เจ้ายังขายหน้าไม่พอใช่ไหม?”
“พี่! จนป่านนี้แล้วยังจะปกป้องนางอีก!” หลีฮวาโมโหหนักกว่าเดิม
สวี่อวิ๋นซานเอากระเป๋าผ้าตัวเองออกจากตัวและโยนใส่หลีฮวา “ซิ่วเอ๋อให้เงินแล้ว!”
“เฮอะ! พี่ เงินนี่ก็พี่เป็นคนให้น่ะสิ? พี่คิดว่าข้าโง่เหรอ?” หลีฮวานึกถึงสวี่อวิ๋นซานปกป้องจางซิ่วเอ๋อแบบนี้ก็อัดอั้นตันใจ
สวี่อวิ๋นซานอยากจะไล่ตามจางซิ่วเอ๋อไปและคืนเงินให้นาง แต่เห็นหลีฮวาเป็นแบบนี้ก็รู้แล้วว่าเป็นไปไม่ได้
สวี่อวิ๋นซานมองหลีฮวาอย่างไม่พอใจ สายตาฉายแววรังเกียจ
เมื่อก่อนถึงเขาไม่อยากแต่งงานกับหลีฮวา แต่ถึงอย่างไรทั้งสองคนก็โตมาด้วยกัน เขาเอ็นดูหลีฮวาเสมือนน้องสาวมาตลอด ไม่เคยนึกรังเกียจ
แต่ตอนนี้สวี่อวิ๋นซานนานวันก็ยิ่งรู้สึกว่าหลีฮวาเปรียบเสมือนภูเขาลูกใหญ่ที่ทับเขาไว้ ทำให้เขารู้สึกหนักอึ้ง
สวี่อวิ๋นซานสะบัดหลีฮวาที่จับเขาไว้และพูดด
