งแต่งงานกับสวี่อวิ๋นซาน!
จางซิ่วเอ๋อไม่อยากไปมีเรื่องกับตัวยุ่งอย่างแม่หลินและหลีฮวา
ขณะนั้น ภายในโรงเตี๊ยมหนึ่งที่ตัวเมือง
บุรุษสองคนกำลังนอนอยู่บนเตียง
“เจ้านาย…..” ชายหนุ่มที่นอนฝั่งข้างนอกดึงเสื้อผ้าชายที่นอนข้างในอย่างระวัง
ชายหนุ่มข้างในสวมชุดสีเทา เสื้อผ้าธรรมดา แต่ดูจากใบหน้าก็รู้ว่าคนผู้นี้เกิดมาในตระกูลชั้นสูง
“มีอะไร” คนข้างในถามโดยไม่ลืมตา
“ข้าว่าเจ้านาย……” สุดท้ายชายหนุ่มข้างนอกก็ทนไม่ไหว พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย ชุดสีดำของเขาถ้าดูจากคุณภาพดีกว่าชุดของคนข้างในเยอะ แต่กลับเรียกคนข้างในว่าเจ้านาย
เขาพูดต่อ “เจ้านาย เราสองคนตกอับถึงขั้นที่เจ้านายและบ่าวต้องนอนเบียดกันในห้องเดียวกันแล้วนะขอรับ ท่านยังจะไปช่วยนังบ้านจนนั่นอีก!”
“ตอบแทนบุญคุณน่ะ” ชายหนุ่มข้างในบอกเรียบ ๆ“ข้ารู้ว่าแม่นางคนนั้นเคยช่วยเจ้านาย เจ้านายอยากจะตอบแทนบุญคุณก็เป็นเรื่องปกติ แต่เราก็ต้องทำตามกำลังสิ ข้าว่าพรุ่งนี้เราสองคนคงไม่มีเงินแม้จะนอนห้องเดียวกันแล้วนะขอรับ” คนข้างนอกยังบ่นอุบอิบชายชุดเทาเอ่ยเสียงเย็น “ไม่อยากนอนก็ไสหัวไป”ชายชุดดำลูบจมูก สุดท้ายก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อ เขารู้ดีว่าหากตัวเองบ่นต่อไป ครึ่งเตียงนี้ก็คงไม่ได้นอนแล้วเขาน่าจะเป็นลูกน้องคนแรกที่นอนเตียงเดียวกับเจ้านายตัวเองได้อย่างสง่าผ่าเผยคิดมาถึงตรงนี้แล้ว เขาก็หันไปมองชายหนุ่มข้างใน ทำไมบุรุษสองคนนอนด้วยกันถึงอึดอัดยิ่งกว่าเวลาบุรุษ
