บทที่ 116 อาจารย์สอนหนังสือ
บัณฑิตจ้าวรีบบอก “ไม่ได้หรอกท่านหมอเมิ่ง ท่านดูแลข้ามาเยอะแล้ว ท่านต้องลำบากรักษาคนไข้ทุกวันเหมือนกัน อย่าเสียเงินเพราะข้าเลย”
ท่านหมอเมิ่งไม่รู้จะพูดอะไรดี เขารู้ว่าบัณฑิตจ้าวเป็นคนมีศักดิ์ศรี
จางซิ่วเอ๋อได้ยินก็นึกปวดหัวเหมือนกัน นางเคยได้ยินจากจ้าวเอ้อร์หลางว่าค่ายาของบัณฑิตจ้าวมีไม่มากเท่าใดนัก
นางเองก็มีใจจะช่วยบัณฑิตจ้าว แต่ถ้าออกเงินให้ บัณฑิตจ้าวคงไม่ยอมรับไว้แน่
สำหรับนางแล้วเงินร้อยเหรียญไม่ใช่เรื่องใหญ่ นางสามารถออกให้ได้อยู่แล้ว แต่ถึงอย่างไรทั้งสองบ้านก็เป็นแค่เพื่อนบ้าน นางมีใจจะทำแบบนี้แต่ก็ทำไม่ได้ มันเกินกำลังตนมากไป
นางนึกในใจว่าถ้าตัวเองหางานให้จ้าวเอ้อร์หลางหรือบัณฑิตจ้าวทำแลกเงินได้ บางทีความเป็นอยู่ของตระกูลจ้าวอาจจะดีขึ้น……
คิดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็มีดวงตาเป็นประกาย
“ท่านอาจ้าว เมื่อก่อนท่านเป็นอาจารย์สอนหนังสือใช่ไหมเจ้าคะ?” จางซิ่วเอ๋อถามยิ้ม ๆ
บัณฑิตจ้าวพยักหน้า เขาไม่ได้เป็นเพียงอาจารย์สอนหนังสือธรรมดา แต่ยังสอนได้ดีด้วย
จางซิ่วเอ๋อพูดอย่างดีใจ “งั้นก็เยี่ยมเลยเจ้าค่ะ ข้ามีงานอยากให้ท่านทำ ไม่รู้ว่าท่านอยากจะทำหรือไม่?”
บัณฑิตจ้าวได้ฟังก็มองจางซิ่วเอ๋ออย่างสงสัย “งานอะไรหรือ? ร่างกายที่แทบแตกสลายของข้าคงจะทำอะไรไม่ได้แล้วในตอนนี้”
ตอนนี้น้ำสักถังเขายังยกไม่ไหว คิดมาถึงตรงนี้บัณฑิตจ้าวก็มีสีหน้าหม่นหมอง
จางซิ่วเอ๋อกล่าวยิ้ม ๆ
