“ไม่ได้ให้ท่านทำอะไรที่ใช้แรงงานเลยเจ้าค่ะ ข้าอยากถามท่านว่าอยากเป็นอาจารย์สอนหนังสือไหมเจ้าคะ?”
บัณฑิตจ้าวมีดวงตาเป็นประกาย “อยากสิ”
แต่ไม่นานนักสีหน้าบัณฑิตจ้าวก็กลับมาหม่นหมอง “ตอนนี้ไม่มีโรงเรียนไหนอยากจ้างข้าหรอก ถึงแม้โรคของข้าจะไม่ติดต่อกับคนอื่น แต่คนที่มาเรียนย่อมต้องมีคนกังวล”
จางซิ่วเอ๋อบอกยิ้ม ๆ “ไม่ได้ให้ท่านไปสอนที่โรงเรียน แต่มาสอนพวกเราสามพี่น้องอ่านหนังสือที่นี่น่ะเจ้าค่ะ”
จางซิ่อเอ๋อรู้สึกว่าการอ่านหนังสือออกเป็นเรื่องที่จำเป็นมาก ตั้งแต่ที่มาอยู่ในยุคโบราณ นางแทบจะกลายเป็นคนไร้การศึกษาอยู่แล้ว หลังจากนี้ไม่ว่านางจะทำอะไรก็ต้องอ่านหนังสือให้ออก
ยุคโบราณถือว่าสตรีไร้ความรู้นับว่าเป็นคุณความดีประการหนึ่ง
แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น พวกคุณหนูตระกูลร่ำรวยก็ต้องมีความรู้บ้าง ในยุคสมัยนี้ยังมีสตรีเปี่ยมรู้อยู่บ้าง
จางซิ่วเอ๋อไม่ขอให้ตัวเองและน้องสาวสองคนได้เป็นสตรีเปี่ยมรู้ ชาติก่อนนางไม่มีความสามารถพอ ชาตินี้ที่ต้องใช้อักษรโบราณก็ยิ่งไม่ต้องหวัง
นางหวังแค่ให้ทุกคนอ่านหนังสือออก อย่างน้อยจะได้ไม่ปิดหูปิดตาตัวเองอยู่แค่ในหมู่บ้านตามป่าตามเขาเล็ก ๆ แบบนี้ หากอ่านหนังสือออกแล้วจะได้รู้จักโลกนี้มากขึ้น
บัณฑิตจ้าวได้ยินเข้าก็ชะงักเล็กน้อย มองจางซิ่วเอ๋ออย่างประหลาดใจ
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยขึ้น “ท่านอาจ้าวก็คิดว่าสตรีไม่จำเป็นต้องอ่านออกเขียนได้เหรอเจ้าคะ?”
ในหมู่บ้านนี้ไม่มีบ้านไหนส่งบุตร
