สาวไปโรงเรียนหรอก ต่อให้อยากส่งไป ทางโรงเรียนก็ไม่รับ
อย่างไรเสียนี่ก็เป็นโลกที่บุรุษสำคัญเหนือกว่าสตรี
จางซิ่วเอ๋อไม่รู้จริง ๆ ว่าบัณฑิตจ้าวคิดอย่างไร
บัณฑิตจ้าวหัวเราะพลางกล่าว “ซิ่วเอ๋อ เจ้าไม่จำเป็นต้องดูแลข้าแบบนี้ ความเป็นอยู่ของเจ้าเองก็ลำบากอยู่แล้ว”
จางซิ่วเอ๋อเอ่ย “ท่านอาคิดไปถึงไหนกัน? ข้าอยากอ่านหนังสือให้ออกจริง ๆ นะเจ้าคะ ถ้าท่านไม่เชื่อก็ถามชุนเถาสิว่าอยากอ่านหนังสือออกไหม?”
จางชุนเถาต้องอยากอ่านหนังสือออกอยู่แล้ว และนางมีความจำดีมากด้วย ดูเหมือนจะมีพรสวรรค์ในด้านนี้โดยเฉพาะ เพราะไม่มีใครในตระกูลจางจำคำพูดอันไพเราะของแม่สื่อได้เลย แต่จางชุนเถากลับจำได้
จางชุนเถามีสีหน้าตื่นเต้นดีใจ “ถ้าหาอาจารย์ที่ยอมสอนได้จริง ๆ ล่ะก็เยี่ยมไปเลยเจ้าค่ะ ข้าอยากเรียนหนังสือไม่ใช่เพื่อจะไปสอบเอาชื่อ แค่อยากให้หลังจากนี้ไปที่ไหนก็ตามจะได้อ่านป้ายออกบ้าง”
“ไหนจะซานหยาอีก ซานหยายังเด็ก ข้าไม่อยากให้นางเป็นสตรีไร้ความรู้ ต้องลำบากตรากตรำไปชั่วชีวิต” จางซิ่วเอ๋อกล่าวต่อ
“และข้าคิดไว้แล้วว่ารอให้ข้าเก็บเงินจนพอ ข้าก็จะไปเปิดร้านในตัวเมือง ถึงตอนนั้นถ้ายังอ่านหนังสือไม่ออก บัญชียังดูไม่รู้เรื่องแล้วจะทำอย่างไรล่ะเจ้าคะ?” จางซิ่วเอ๋อพูดมาถึงตรงนี้ก็มีสีหน้ากังวล
ที่จริงนางจงใจพูดออกไปแบบนี้ เรื่องบัญชีรายรับรายจ่ายนางสามารถบันทึกด้วยตัวอักษรของยุคปัจจุบันได้เลย แต่เรื่องอ่านหนังสือให้ออกถือว่า
