ยังจำเป็นมาก
บัณฑิตจ้าวเห็นพี่น้องตระกูลจางอยากเรียนจริง ๆ ไม่ใช่เพราะอยากดูแลเขา จึงเอ่ยขึ้น “สอนพวกเจ้าอ่านหนังสือไม่ใช่เรื่องใหญ่ ข้าคิดว่าสตรีเรียนหนังสือไม่ใช่เรื่องไม่ดีหรอก”
บัณฑิตจ้าวชะงักก่อนจะเอ่ยต่อ “แต่บอกก่อนนะ ว่าข้าสอนแบบไม่คิดเงิน”
จางซิ่วเอ๋อหน้าขรึมลงนิดหน่อย “ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะท่านอาจ้าว เรามาตกลงกันดีกว่า เดือนละร้อยเหรียญ เยอะกว่านี้ข้าก็ไม่มีให้ แล้วข้ามีข้าวให้อาและเอ้อร์หลางวันละมื้อด้วย”
บัณฑิตจ้าวรีบบอก “ไม่ได้หรอก”
จางซิ่วเอ๋อจึงเอ่ยขึ้น “ถ้าไม่ได้ก็ช่างเถอะเจ้าค่ะ ข้าให้คนอื่นสอนข้าแทนก็ได้”
พูดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อมองท่านหมอเมิ่งพลางเอ่ย “ท่านอาเมิ่ง ถ้าท่านไม่รังเกียจในความยุ่งยาก ท่านมาสอนหนังสือข้าทุกวันได้ไหมเจ้าคะ? ข้ารู้ว่าหนทางที่ท่านมาหมู่บ้านนั้นไกลนัก ข้าให้ท่านเดือนละหนึ่งตำลึงแล้วกัน”
ท่านหมอเมิ่งกล่าวยิ้ม ๆ “ได้สิ”
ท่านหมอเมิ่งดูออกอยู่แล้วว่าจางซิ่วเอ๋อทำเพราะประชดบัณฑิตจ้าว จึงตอบตกลงโดยไม่ยึกยัก
บัณฑิตจ้าวโบกมือพลางเอ่ย “พวกเจ้าสองคนคิดว่าข้าดูไม่ออกเหรอ?”
ท่านหมอเมิ่งและจางซิ่วเอ๋อสบตากัน รู้ว่าบัณฑิตจ้าวดูออกจริง ๆ
จางซิ่วเอ๋อผ่อนน้ำเสียงลง “ท่านอาจ้าว ข้าให้ท่านมาสอนหนังสือพวกเราแลกกับตำลึงนิดหน่อย เป็นพวกเราต่างหากที่ได้กำไร ถ้าเป็นโรงเรียน ทุกคนต้องจ่ายปีละสามตำลึง แถมโรงเรียนพวกนั้นไม่รับแม่นางน้อยอย่างพวกเราหรอก”
จางซิ่วเอ๋อบอกอย
