่างจริงใจ “ถ้าท่านอารู้สึกไม่ดีจริง ๆ ก็รอให้ท่านหายป่วยก่อน เอ้อร์หลางมีความสามารถพอแล้วค่อยมาดูแลข้ากลับก็ได้ ถึงตอนนั้นข้าไม่ปฏิเสธความช่วยเหลือจากพวกอาหรอกเจ้าค่ะ”
ท่านหมอเมิ่งเองก็ช่วยเกลี้ยกล่อม “ในเมื่อซิ่วเอ๋อมีใจจะช่วย เรื่องนี้นางก็ไม่ได้เสียเปรียบอะไร ท่านก็รับปากเสียเถอะ”
ท่านหมอเมิ่งรู้ว่าจางซิ่วเอ๋อไม่เหมือนกับสตรีทั่วไป ที่นางบอกว่าอยากอ่านหนังสือให้ออกนั้นเป็นเรื่องจริงจัง ไม่ใช่เพื่อดูแลบัณฑิตจ้าว
บัณฑิตจ้าวได้สองคนนี้เกลี้ยกล่อม สุดท้ายก็พยักหน้า “งั้น…..ก็ได้”
“ต้องแบบนี้สิเจ้าคะ” จางซิ่วเอ๋อยิ้ม
ตอนนี้นางดีใจมาก นอกจากจะแก้ปัญหาเรื่องอ่านหนังสือของตัวเองได้แล้วยังช่วยบัณฑิตจ้าวได้ด้วย นี่เป็นการซื้อขายที่ได้ประโยชน์ทั้งคู่
ไม่อย่างนั้นถ้านางต้องไปหาคนที่ยอมสอนหนังสือพวกนางด้วยตัวเอง มันคงเป็นเรื่องที่ยากมากจริง ๆ
บัณฑิตจ้าวพบว่าหลังจากที่ตัวเองรับปาก เขารู้สึกโล่งใจขึ้นมาในบัดดล
แบบนี้ก็เท่ากับว่าที่บ้านมีรายได้เพิ่มเดือนละร้อยเหรียญ และประหยัดข้าวไปได้มื้อหนึ่งด้วย เอ้อร์หลางจะได้ไม่ต้องลำบากขนาดนั้น
…………………………
