่เหรอ?
ที่ตอนนี้หูครึ่งเซียนมีจุดจบแบบนี้เรียกได้ว่ายกหินทุ่มใส่เท้าตัวเอง สมน้ำหน้าแล้ว! แถมไม่รู้ว่าเมื่อก่อนหูครึ่งเซียนนำวิธีการแบบนี้ไปหลอกใครมาบ้าง! บัดนี้ถือเสียว่าเวรกรรมตามสนองแล้วกัน
ขณะนั้น แม่เฒ่าจางก็เข้ามาฉุดกระชาก “ไอ้พวกต้มตุ๋น! คืนตำลึงข้ามานะ ทั้งหมด 8 ตำลึงเงินกับอีก 30 เหรียญ! ขาดสักแดงเดียวก็ไม่ได้!”
หูครึ่งเซียนกลับมองแม่เฒ่าจางแล้วเอ่ย “จางซิ่วเอ๋อรวมหัวกับหมอคนนี้ทำลายข้า ข้าไม่รู้จะอธิบายอย่างไร แต่ 8 ตำลึงเงินของเจ้าข้าไม่คืนให้หรอก! เพราะข้าไล่ผีให้เจ้าไปแล้ว!”
“เจ้ามีสภาพอย่างไรตอนกลับจากบ้านผีสิง แล้วสภาพเจ้าตอนนี้เป็นอย่างไร เจ้าน่าจะรู้ดีแก่ใจไม่ใช่เหรอ?” หูครึ่งเซียนเอ่ยเสียงเย็น
“ข้าไม่สน ข้ารู้แค่ว่าเจ้าต้มตุ๋น เจ้าเอาเงินข้าไป ตอนนี้เจ้าต้องคืนข้ามา!” หูครึ่งเซียนไม่มีเหตุผล แต่สู้แม่เฒ่าจางที่ไม่มีเหตุผลกว่าไม่ได้!
หูครึ่งเซียนมองแม่เฒ่าจางและเอ่ยด้วยน้ำเสียงมุ่งร้าย “แม่เฒ่าจาง เจ้าคิดดูให้ดีนะ ในโลกนี้มีผีหรือไม่เจ้ารู้ดี! ถ้าเจ้าทำให้ข้าโมโห…..ข้าไม่เกี่ยงที่จะส่งผีไปหาเจ้าหรอกนะ!”
พูดมาถึงตรงนี้ หูครึ่งเซียนมองคนรอบ ๆ ด้วยสายตาเย็นเยียบ
ถึงแม้คนพวกนี้รู้แล้วว่าหูครึ่งเซียนเป็นพวกต้มตุ๋น แต่ก็ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ จึงพึมพำในใจว่าบางทีหูครึ่งเซียนอาจจะเข้าใจจางซิ่วเอ๋อผิด แต่ก็อาจจะมีฝีมือจริงอยู่บ้าง
เรื่องแบบนี้เชื่อว่ามีอยู่จริงดีกว่า
การล่ว
