อมจบการซื้อ ยิ่งตอนที่เห็นข้าว และนึกได้ว่าตัวเองไม่ได้กินข้าวนานแล้วจึงกัดฟันซื้อมาด้วยนิดหน่อย
ความเร็วในการใช้เงินของจางซิ่วเอ๋อทำให้แม่โจวเห็นแล้วปวดฟัน
ก่อนกลับ แม่โจวจะคืนตำลึงเงินในมือที่เหลือให้จางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อให้ไปแล้วก็ไม่คิดจะเอาคืน “แม่ เก็บไว้ใช้เถอะ”
พูดมาถึงตรงนี้จางซิ่วเอ๋อก็เอ่ยเสริมอย่างเป็นห่วง “แต่แม่อย่าให้คนอื่นรู้นะ คนอย่างท่านย่าข้าถ้ารู้ว่าแม่มีเงินนะ แค่ขอไปไม่เท่าไหร่หรอก ข้าว่านางต้องโวยวายให้เป็นเรื่องอีกแน่ ๆ”
แม่โจวจะไม่รู้สิ่งที่จางซิ่วเอ๋อกังวลได้อย่างไร จึงเอ่ยขึ้นทันที “ซิ่วเอ๋อ ที่เจ้าพูดมาข้าเข้าใจ”
“แต่เงินนี่แม่เอาไปแล้วมันร้อนมือนะ” แม่โจวหน้าแดงเล็กน้อย รู้สึกว่าตัวเองเอาแต่ใช้เงินลูกสาว
จางซิ่วเอ๋อเลิกคิ้วสูง “เงินจะร้อนได้อย่างไรเจ้าคะ คนเป็นแม่ใช้เงินลูกสาวมันทำไมรึ? ท่านแม่ ถ้าข้าเป็นบุตรชายทำก็จะไม่คิดแบบนี้ใช่ไหม ในใจแม่ก็ยังไม่ชอบลูกสาวอย่างพวกเราอยู่ดี”
แม่โจวได้ฟังก็รีบบอก “เจ้าพูดอะไรโง่ ๆ แม่เก็บไว้ก็ได้”
จางซิ่วเอ๋อมองแม่โจวและยิ้มตาหยี
แม่โจวเพิ่งรู้ตัวทีหลังว่าตกหลุมพรางจางซิ่วเอ๋อ นางเอ่ยเสียงงอน ๆ “เจ้านี่นะ”
“ท่านแม่ ในเมื่อพี่ใหญ่กตัญญูแม่ ท่านก็เก็บไว้เถอะ” จางชุนเถาเสริม
จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถาอย่างชื่นชม
แม่โจวซ่อนหนึ่งเศษตำลึงเงินไว้ที่ตัวอย่างละเอียด รู้สึกว่าไม่มีใครมาเจอได้ง่าย ๆ แล้วถึงหยุด
………………………………………
