ี่ตัวเองไม่ได้เจอบุตรสาวมาหลายปีจางซิ่วเอ๋อเดินเข้ามาปลอบเสียงเบา “ท่านยาย อย่าร้อนใจไปเลยเจ้าค่ะ ครั้งนี้ข้ารับประกันว่าเราจะไม่กลับมาแบบนานทีปีหนแล้ว ตอนนี้ความเป็นอยู่ของเราไม่เหมือนเมื่อก่อน ถึงตอนนั้นแม่ข้าอยากกลับมาเยี่ยมท่านยายก็เป็นเรื่องง่ายมาก!”พูดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็ชะงักไปนิดหน่อย ก่อนจะเอ่ยต่อ “และตอนนี้ท่านยายก็น่าจะไปเยี่ยมพวกเราที่หมู่บ้านชิงสือได้แล้ว”จางซิ่วเอ๋อทอดสายตาไปที่หยางชุ่ยฮวาเมื่อก่อนสองตระกูลไม่ได้ไปมาหาสู่กัน หยางชุ่ยฮวานับเป็นตัวการสำคัญเชียวนะหยางชุ่ยฮวากระแอมอย่างกระอักกระอ่วน และเอ่ยขึ้น “ท่านแม่ ถ้าอีกหน่อยท่านอยากไปเยี่ยมเหมยจื่อ ข้าจะไปกับท่านเอง ถึงแม้คนตระกูลจางจะน่ารังเกียจไปบ้าง แต่ข้าจะไม่ยอมให้คนตระกูลจางทำอะไรแน่”“ถึงตอนนั้นที่เราไปก็จะได้เป็นกองหนุนให้เหมยจื่อได้ด้วย ให้คนตระกูลจางได้รู้ว่าเหมยจื่อก็เป็นคนมีบ้านมีครอบครัว!” หยางชุ่ยฮวาพูดด้วยสีหน้าแน่วแน่สำหรับคนเห็นแก่ผลประโยชน์อย่างหยางชุ่ยฮวา ตอนนี้นางไม่ต่อต้านการไปมาหาสู่กับแม่โจวเลยสักนิดแถมนางอยากให้ไปมาหาสู่กันบ่อย ๆ ด้วยเสียอีก นางคิดว่าตอนนี้จางซิ่วเอ๋อน่าจะมีเงินไม่น้อย ไม่อย่างนั้นกลับมาหนนี้คงไม่ซื้อของมากมายขนาดนี้หรอก ถ้านางเกาะขอผลประโยชน์ได้บ้างก็คงดีไม่น้อยพอได้การรับประกันจากหยางชุ่ยฮวา แม่เฒ่าโจวก็ได้สติรู้ว่าหลังจากนี้หยางชุ่ยฮวาคงไม่ขวางไม่ให้แม่โจวเข้าบ้าน และ
