ไม่ห้ามนางไปเยี่ยมแม่โจวแล้วพอคิดได้แบบนี้แม่เฒ่าโจวก็อารมณ์ดีขึ้น นางมองแม่โจวแล้วบอก “ถ้าเป็นเช่นนี้ งั้นเจ้าก็ควรกลับไปได้แล้ว”แม่เฒ่าโจวก็สงสารแม่โจว กลัวว่าชีวิตของแม่โจวที่บ้านตระกูลจางจะไม่มีความสุข แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ บุตรสาวแต่งออกไปแล้ว ถึงนางสงสารแค่ไหนก็ให้บุตรสาวอยู่บ้านไปตลอดไม่ได้แม่เฒ่าโจวมองหยางชุ่ยฮวาพลางกล่าว “ชุ่ยฮวา คืนนี้เรากินเกี๊ยวกัน เหลือไส้นิดหน่อยแขวนอยู่ในบ่อน้ำ พรุ่งนี้ทำเป็นซาลาเปาให้เหมยจื่อและเด็ก ๆ เอาไปกินระหว่างทาง”……………………………………………
ป้าหยวนรั้งตัวซานหยาที่เล่นอยู่ข้างนอกแล้วถามด้วยรอยยิ้ม “เอ๊ะ ซานหยา แถบผ้าบนหัวเจ้าสวยจริง ใครซื้อให้เหรอ?”
ป้าหยวนคิดอยู่ว่าเป็นแม่โจวที่แอบซื้อของเล็ก ๆ น้อย ๆ มาพะเน้าพะนอหยางชุ่ยฮวาหรือไม่ หยางชุ่ยฮวาถึงยอมให้พวกนางอยู่บ้าน
จางซานหยาไม่เหมือนเด็กคนอื่นในวัยเดียวกัน ตอนที่เห็นป้าหยวนก็รู้ว่าป้าหยวนไม่ใช่คนดี นางเบี่ยงหลบมือของป้าหยวนที่เอื้อมมาแล้วบอก “ป้าสะใภ้ใหญ่ข้าซื้อให้!”
ป้าหยวนตาโต นางไม่อยากจะเชื่อว่าหยางชุ่ยฮวาจะทำเรื่องแบบนี้
“อะไรนะ! ป้าใหญ่เจ้าเป็นคนซื้อเหรอ?” ป้าหยวนถามอึ้ง ๆ
ขณะนั้นหยางชุ่ยฮวายกน้ำออกมากะละมังหนึ่งแล้วสาดใส่ป้าหยวน “ข้าเป็นคนซื้อเอง เกี่ยวอะไรกับเจ้า? ทำไม? ดูถูกกันรึ!”
ซ่า….น้ำถูกสาดออกมา
ป้าหยวนรีบเบี่ยงหลบเข้าด้านข้าง ถึงไม่โดนสาด
นางมองพื้น และตาแหลมไปเห็นขนไก่ในน้ำแล้วก็ต้องตะลึง
