อีกครั้ง
นี่ตระกูลโจวจะเชือดไก่ให้แม่โจวกินด้วยเหรอ?
แต่หยางชุ่ยฮวาไม่ให้โอกาสป้าหยวนได้สอดส่องอีก เวลานี้นางลากจางซานหยาและไหลเป่าเข้าบ้านและปิดประตู ปากก็ไม่ลืมกำชับ “ซานหยา หมู่บ้านโกวจือมีพวกลักพาตัวเด็ก เจ้าระวังโดนคนหลอกขึ้นเขาไปเป็นอาหารหมาป่านะ”
จางซานหยากลอกตาอย่างเหนื่อยใจ ป้าสะใภ้ใหญ่เห็นนางโง่เหรอ? หลอกขึ้นเขาไปเป็นอาหารหมาป่าเนี่ยนะ ใครจะว่างจนทำเรื่องแบบนั้น? โดนหลอกไปขายยังจะน่าเชื่อกว่านี้อีก
ป้าหยวนไม่ได้อะไร ได้แต่หางลีบกลับบ้าน
วันต่อ ๆ มา หยางชุ่ยฮวาจับปลาได้จำนวนหนึ่งทุกวัน นางจึงอารมณ์ดีขึ้น ตอนทำกับข้าวก็กล้าใส่วัตถุดิบลงไปอย่างไม่หวง
แม่ลูกสี่คนอยู่บ้านตระกูลโจวมาแล้ว 5 วัน ในใจแม่โจวจึงเริ่มมีความคิดว่าจะกลับไปบ้านจางดีหรือไม่
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าหนนี้แม่โจวมาโดยไม่สนอะไร แต่ลึก ๆ ในใจนางยังมีความกังวลอยู่มากมาย
แม่โจวทำได้ขนาดนี้ถือว่าดีขั้นสุดแล้ว
จู่ ๆ จะเปลี่ยนแม่โจวให้เป็นคนเข้มแข็งและเป็นตัวของตัวเองโดยตัดขาดจากตระกูลจางโดยสิ้นเชิง ไม่สนว่าคนของตระกูลจางจะคิดอย่างไรนั้น เป็นไปไม่ได้หรอก
ก็ก่อนหน้านี้แม่โจวอ่อนแอมาตั้งเนิ่นนานนี่นา?
ตอนนี้แม่โจวมองจางซิ่วเอ๋ออย่างมีอะไรจะพูดแต่ก็ไม่พูด “ซิ่วเอ๋อ เจ้าคิดดู เราออกมาตั้งนานแล้ว…..”
จางซิ่วเอ๋อคิดไปคิดมา รู้สึกว่าอยู่บ้านตระกูลโจวตลอดก็ไม่ดีเหมือนกัน
ถึงแม้ตอนนี้หยางชุ่ยฮวาไม่พูดถากถางประชดประชันแล้ว กลับสนิท
