สนมจนมากไปด้วยซ้ำ แต่จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าอย่างไรเสียนี่ก็ไม่ใช่บ้านตัวเอง
บวกกับนางเองก็ไม่ใช่จางซิ่วเอ๋อเจ้าของร่าง ไม่ได้ต่อต้านความสัมพันธ์ครอบครัวนี้ แต่ในใจก็รู้สึกไม่สนิทใจอยู่บ้าง
และการที่พวกนางอยู่ที่นี่ ถึงจะไม่ได้กินได้ใช้อะไรของตระกูลโจว แต่ในบางมุมก็กระทบการทำงานในไร่ของตระกูลโจวอยู่เหมือนกัน
พอคิดได้แบบนี้ จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกว่าต้องกลับได้แล้ว
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า “ท่านแม่ ข้ารู้เจ้าค่ะ เช่นนั้นพรุ่งนี้เรากลับกันเลย”
แม่โจวคิดไม่ถึงว่าจางซิ่วเอ๋อจะรับปากง่ายขนาดนี้ นางนึกว่าจางซิ่วเอ๋อจะไม่อยากให้นางกลับบ้านตระกูลจางเพราะเรื่องของนางเสียอีก
ที่จริงแม่โจวก็ไม่อยากกลับไป แต่ลึก ๆ แล้วแม่โจวเป็นผู้หญิงเรียบง่าย ในหัวของนางไม่ได้คิดอะไรมาก รู้เพียงตอนนี้ตัวเองเป็นคนตระกูลจาง ช้าเร็วก็ต้องกลับไป
ส่วนเรื่องจะหย่าอะไรนั่นที่จางซิ่วเอ๋อคิด แม่โจวไม่กล้าคิดหรอก!
จางซิ่วเอ๋อเข้าใจความลำบากใจของแม่โจว ตอนนี้จะมาใช้อารมณ์กับแม่โจวก็ไม่มีความหมายใด ๆ ในเมื่อยังเปลี่ยนสถานการณ์ไม่ได้ในเร็ว ๆ นี้ ก็ได้แต่ประคับประคองไปก่อน
ตอนนี้แม่โจวรู้แล้วว่าจะยอมคนอื่นไปตลอดไม่ได้ นางมีการตอบโต้กลับบ้างแล้ว ถือว่ามีการพัฒนา
แม่โจวกล่าว “งั้นข้าไปบอกท่านยายเจ้ากับคนอื่น ๆ ก่อนนะ”
แม่เฒ่าโจวรู้เรื่องแล้วสีหน้าเปลี่ยนในทันใด “อะไรนะ? จะไปแล้วเหรอ? เจ้าไม่ได้กลับมาตั้งหลายปี เพิ่งอยู่บ้านได้ไม่กี่วัน
