ก็จะไปแล้วเหรอ?”
แม่เฒ่าโจวพูดไปน้ำตาจะไหล คงคิดถึงเรื่องที่ตัวเองไม่ได้เจอบุตรสาวมาหลายปี
จางซิ่วเอ๋อเดินเข้ามาปลอบเสียงเบา “ท่านยาย อย่าร้อนใจไปเลยเจ้าค่ะ ครั้งนี้ข้ารับประกันว่าเราจะไม่กลับมาแบบนานทีปีหนแล้ว ตอนนี้ความเป็นอยู่ของเราไม่เหมือนเมื่อก่อน ถึงตอนนั้นแม่ข้าอยากกลับมาเยี่ยมท่านยายก็เป็นเรื่องง่ายมาก!”
พูดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็ชะงักไปนิดหน่อย ก่อนจะเอ่ยต่อ “และตอนนี้ท่านยายก็น่าจะไปเยี่ยมพวกเราที่หมู่บ้านชิงสือได้แล้ว”
จางซิ่วเอ๋อทอดสายตาไปที่หยางชุ่ยฮวา
เมื่อก่อนสองตระกูลไม่ได้ไปมาหาสู่กัน หยางชุ่ยฮวานับเป็นตัวการสำคัญเชียวนะ
หยางชุ่ยฮวากระแอมอย่างกระอักกระอ่วน และเอ่ยขึ้น “ท่านแม่ ถ้าอีกหน่อยท่านอยากไปเยี่ยมเหมยจื่อ ข้าจะไปกับท่านเอง ถึงแม้คนตระกูลจางจะน่ารังเกียจไปบ้าง แต่ข้าจะไม่ยอมให้คนตระกูลจางทำอะไรแน่”
“ถึงตอนนั้นที่เราไปก็จะได้เป็นกองหนุนให้เหมยจื่อได้ด้วย ให้คนตระกูลจางได้รู้ว่าเหมยจื่อก็เป็นคนมีบ้านมีครอบครัว!” หยางชุ่ยฮวาพูดด้วยสีหน้าแน่วแน่
สำหรับคนเห็นแก่ผลประโยชน์อย่างหยางชุ่ยฮวา ตอนนี้นางไม่ต่อต้านการไปมาหาสู่กับแม่โจวเลยสักนิด
แถมนางอยากให้ไปมาหาสู่กันบ่อย ๆ ด้วยเสียอีก นางคิดว่าตอนนี้จางซิ่วเอ๋อน่าจะมีเงินไม่น้อย ไม่อย่างนั้นกลับมาหนนี้คงไม่ซื้อของมากมายขนาดนี้หรอก ถ้านางเกาะขอผลประโยชน์ได้บ้างก็คงดีไม่น้อย
พอได้การรับประกันจากหยางชุ่ยฮวา แม่เฒ่าโจวก
