ื่องราวใหญ่โตบานปลายขนาดนี้ จึงเริ่มลังเลขึ้นมา “ท่านแม่ เราเข้าใจซิ่วเอ๋อผิดไปหรือเปล่าขอรับ?”
อย่างไรเสียนางเป็นก็ลูกสาวตัวเอง ถึงแม้ในใจจางต้าหูจะมีโทสะอยู่ แต่กับจางซิ่วเอ๋อเขายังพอมีความรักลูกอยู่บ้าง เวลานี้จึงอดพูดปกป้องจางซิ่วเอ๋อไม่ได้
แม่เฒ่าจางได้ยินก็หยิบไม้ขนไก่ขึ้นมาฟาดใส่จางต้าหู
หญิงชรากำลังอัดอั้นตันใจ แต่ระบายกับจางซิ่วเอ๋อไม่ได้ จึงระบายอารมณ์ใส่จางต้าหูทั้งหมดแทน
“เพราะลูกอกตัญญูอย่างเจ้า ที่มีลูกเป็นนังชั่วจางซิ่วเอ๋อ ถ้าไม่ใช่อย่างนั้นพวกเราจะเจอเรื่องร้ายแบบนี้เหรอ? สุดท้ายเจ้ายังจะปกป้องนังชั่วนั่นอีก ข้านี่เลี้ยงเจ้าเสียข้าวสุกจริง ๆ!” แม่เฒ่าจางด่าเสียงกราดเกรี้ยว
ตอนนี้ในใจของแม่เฒ่าจางเปี่ยมด้วยเพลิงโทสะ ลืมความกลัวไปแล้วหมดสิ้น ลุกขึ้นมาด้วยพลังเต็มเปี่ยม
พอเป็นแบบนี้ แม่เฒ่าจางจึงรู้สึกว่าพิธีไล่ผีของหูครึ่งเซียนสำเร็จได้ผลจริง ๆ!
“ท่านแม่ เลิกตีได้แล้ว” จางต้าหูร้องห้ามซ้ำไปซ้ำมา
แม่เถาและจางต้าเหอยืนมองภาพนี้อย่างสมน้ำหน้า ไม่คิดจะเข้ามาห้าม
“เจ้ารู้หรือยังว่าผิด? ข้าท้องเจ้าสิบเดือนและคลอดเจ้าออกมาอย่างลำบาก แล้วยังเลี้ยงเจ้าจนเติบใหญ่! แล้วตอนนี้เจ้าตอบแทนข้าอย่างไรฮี? มีเมียมีลูกก็ไม่ต้องมีแม่อย่างข้าแล้วใช่ไหม?” แม่เฒ่าจางอ้างแต่เหตุผลเพี้ยน ๆ
ถ้าจางต้าหูอกตัญญู มีภรรยาแล้วลืมแม่ คนในหมู่บ้านนี้ก็ไม่มีใครกตัญญูแล้ว เพราะในหมู่บ้านนี้ไม่มีใครจำแม่
