ตัวเองได้แล้ว!
แต่พอจางต้าหูได้ยินแบบนี้กลับรู้สึกผิดขึ้นมาจริง ๆ รู้สึกว่าตัวเองไม่ควรทำให้แม่เฒ่าจางโกรธ
“ท่านแม่ ลูกอกตัญญูเองที่ทำให้ท่านโกรธ” ตอนนี้จางต้าหูยอมรับผิดแล้ว
พอเห็นจางต้าหูอ่อนข้อ แม่เฒ่าจางก็เลิกตีจางต้าหู แต่พูดพร้อมหอบหายใจ “ข้าตีเจ้าก็เพราะข้าโมโหจริง ๆ ซิ่วเอ๋อก็เป็นหลานสาวข้าเหมือนกัน เจ้ารักลูกแล้วข้าไม่รักหลานรึ เจ้าไม่ได้ยินที่หูครึ่งเซียนพูดเหรอ? จางซิ่วเอ๋อโดนผีลวงไป โดนผีหลอกใช้ ถ้าเวลาแบบนี้เราไม่ช่วยไล่ผีให้ซิ่วเอ๋อ แล้ววันหน้าซิ่วเอ๋อจะยังอยู่ดีได้เหรอ?”
จางต้าหูได้ฟังก็มีสีหน้าเสียใจ “ท่านแม่ ข้าขอโทษ ข้าเข้าใจท่านผิดไป”
“เฮอะ! เจ้าเข้าใจว่าข้าทำไปเพื่ออะไรก็ดี!” แม่เฒ่าจางพูดพลางหยิบน้ำขึ้นมาถ้วยหนึ่งและดื่มรวดเดียว
นางด่าเหนื่อยแล้ว จึงรู้สึกหิวน้ำนิดหน่อย
“เอาล่ะ หูครึ่งเซียนรับเงินแล้วและยอมเป็นธุระให้ พวกเจ้าก็เห็นความสามารถของหูครึ่งเซียนกันหมด คืนนี้ไม่มีผีเข้าบ้านเราแน่ เวลากลางวันผียิ่งไม่กล้ามา! ทุกคนกลับไปนอนกันเถอะ!” แม่เฒ่าจางสั่ง
แม่เถาลากจางต้าเหอเดินเข้าไปทางห้องตัวเอง ในลานไม่ได้แปะยันต์ไว้ พวกเขาจึงเดินเร็วมากกว่าปกติ ไม่กี่ก้าวก็ถึงหน้าห้องตัวเอง พอเห็นว่ามียันต์แปะหน้าห้องพวกเขาถึงได้เข้าห้องอย่างสบายใจ
ตอนนี้จางอวี่หมินและแม่เฒ่าจางก็เอนตัวนอนแล้ว ในห้องมีเตียงสองเตียง เตียงหนึ่งแม่เฒ่าจางนอน อีกเตียงจางอวี่หมินนอน เทียบกับเตียง
