ำอย่างไรเหรอขอรับ?”จางต้าเหอมองจางต้าหูอย่างรังเกียจ ทำไมน้องชายคนนี้ถึงโง่ขนาดนี้นะ! ยังไม่เข้าใจความหมายอีก?จางต้าเหอข่มโทสะในใจตนเองไว้ “เจ้ารีบไปหาคนมาทำพิธีสิ! ขับพลังร้ายออกไปจากพวกนาง! ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง?”จางต้าหูเข้าใจในทันที “ใช่แล้ว ต้องหาคนมาทำพิธี! ข้าไปหาจากหมู่บ้านข้างเคียงก่อนนะขอรับ!”หมู่บ้านข้าง ๆ มีคนตาบอดข้างเดียวคนหนึ่งถูกเรียกว่าหูครึ่งเซียน เขาทำนายทายทักและดูโรคผีได้ หากเชิญเขามาได้จะดีที่สุดจางต้าหูคิดมาถึงตรงนี้ก็พุ่งออกไปข้างนอกทันทีจางต้าเหอเห็นจางต้าหูไปแล้ว กำลังจะนั่งพัก ก็ได้ยินเสียงเปิดประตูดังปึ้ง เป็นจางต้าหูที่กลับมาและมองเขาด้วยสีหน้าลำบากใจจางต้าเหอตาโตมองจางต้าหู “เจ้ากลับมาทำไม? ให้เจ้าไปตามคนไม่ใช่รึ? หรือเจ้าเห็นว่าฟ้ามืดแล้วไม่อยากไป? เจ้ามีใจกตัญญูบ้างไหม! ไม่ต้องพูดถึงเมียข้า เพียงแค่แม่และน้อง เจ้าจะไม่สนใจไยดีเลยเหรอ?”จางต้าหูเกาหัวอย่างกระอักกระอ่วน แล้วค่อย ๆ พูดเสียงแผ่ว “ข้าไม่ได้กลัวมืด เพื่อแม่และน้อง มืดกว่านี้ข้าก็ไปได้ แต่…..”จางต้าหูชะงักก่อนจะเอ่ยปาก “ข้าไม่มีเงิน”พอได้ยินสามคำที่จางต้าหูพูด จางต้าเหอก็มีสีหน้าเย็นเยียบขึ้นมาทันควัน “เจ้าไม่มีเงินเหรอ?”จางต้าหูพยักหน้า “เงินข้ายกให้ท่านแม่หมด…..”พูดจบจางต้าหูก็มองแม่เฒ่าจางแม่เฒ่าจางที่กลัวจนนิ่งไปพอได้ยินจางต้าหูจะขอเงินก็พลันมีหน้าตาแข็งทื่อ ทำตาเ
