หลือกเหมือนไม่ได้ยิน!จางต้าเหอมีสีหน้าไม่สู้ดี เขาพอมีเงินอยู่บ้าง แต่ทำไมเขาต้องเอาออกมาด้วย? อีกอย่าง ถ้าเขาเอาออกมาก็เหมือนเป็นการบอกแม่เฒ่าจางว่าบ้านพวกเขาซ่อนเงินส่วนตัวไว้น่ะสิ?แล้วจะบอกว่าอย่างไรหลังจากนี้?จางต้าเหอจึงเอ่ยด้วยใบหน้าเย็นชา “น้องสี่ เรื่องนี้เกิดเพราะบ้านเจ้า เจ้าต้องหาทางแก้เอาเอง!”“ส่วนเรื่องไม่มีเงิน ก็เป็นปัญหาของเจ้า!” จางต้าเหอโยนภาระทันทีคนปกติใครเขาจะรับภาระแบบนี้? แต่จางต้าหูใช่คนปกติที่ไหน? พูดแบบจางซิ่วเอ๋อก็คือจางต้าหูดวงตามืดบอดมีแต่มันหมู! ในสมองมีแต่น้ำโคลน!เวลาแบบนี้เขากลับรู้สึกว่าที่ทุกคนต้องอกสั่นขวัญผวากันหมดก็เพราะไปที่บ้านจางซิ่วเอ๋อ ดังนั้นเขาต้องรับผิดชอบแต่ถึงเขาจะคิดแบบนี้ เขาก็ไม่มีเงิน!“แต่ข้าไม่มีเงินจริง ๆ” จางต้าหูบอกหงอย ๆ ถ้าเขามีเงินเขาเอาออกมานานแล้ว จะรอมาถึงตอนนี้ทำไม?จางต้าเหอโมโหสุดขีด แต่ก็รู้แล้วว่าจางต้าหูไม่มีเงินจริง ๆ เขาไม่สนคนอื่นหรอกจะเป็นหรือจะตาย แต่ภรรยาตัวเองเขาต้องสนพอคิดแบบนั้นจางต้าเหอก็เอ่ยขึ้น “เงินข้าก็ให้ท่านแม่ไปหมดแล้ว เจ้าให้ท่านแม่เอาเงินออกมาก่อนแล้วกัน ถือว่าเจ้ายืมท่านแม่……”จางต้าเหอก็รู้ว่าแม่เฒ่าจางไม่ยอมเอาเงินออกมาง่าย ๆ หรอก จึงเพิ่มประโยคท้าย“ยืมเหรอ? แล้วข้าจะคืนอย่างไรล่ะ? ตามหลักเงินที่ข้าหามาก็ต้องให้ท่านแม่หมด” จางต้าหูคิดหนักจางต้าเหอมองจางต้าหูอย่างดูถูก “เจ้าไม่รู้จักไปขอจากลูกสาวเ
