จ้าหรือไง? ครั้งนี้เราต้องอกสั่นขวัญผวาเพราะบ้านผีสิงนะ เป็นความผิดจางซิ่วเอ๋อทั้งหมด! ค่าตามคนต้องให้จางซิ่วเอ๋อออก! รอจางซิ่วเอ๋อกลับมาเจ้าไปขอจางซิ่วเอ๋อก็จบ!”จางต้าหูหนักใจ แค่เขานึกถึงจางซิ่วเอ๋อก็ปวดหัว เดี๋ยวนี้เขาว่าอะไรลูกสาวคนนี้ไม่ได้แล้ว ส่วนเรื่องขอเงินจากจางซิ่วเอ๋อ จางต้าหูรู้สึกว่าไม่ง่ายนักในตอนที่จางต้าหูยังลังเลอยู่ แม่เฒ่าจางก็ร้องโอดโอยขึ้นมา “ข้าทรมานจังเลย! เหมือนเห็นคนหัวกระทิงหน้าม้ามาลักวิญญาณข้า!”แม่เฒ่าจางทรมานมากจริง ๆ แต่เรื่องเห็นคนหัวกระทิงหน้าม้าเป็นเพียงเรื่องที่กุขึ้นมา!……………………………………
“พี่ หลังจากนี้เราต้องช่วยบ้านท่านยายมากๆ นะเจ้าคะ” น้ำเสียงจางชุนเถามีแววเว้าวอน
จริง ๆ แล้วจางชุนเถารู้ว่าตนพูดแบบนี้ไม่ถูก อย่างไรเสียจางซิ่วเอ๋อเป็นคนหาเงินจำนวนนี้มา ตอนนี้แม้แต่ตัวนางเองก็ต้องให้จางซิ่วเอ๋อเลี้ยง
แต่นางเห็นคนตระกูลโจวอยู่กันอย่างยากลำบากก็พลอยเสียใจไปด้วย นางยอมกินน้อยหน่อยก็ได้หากมันจะช่วยตระกูลโจวได้
จางซิ่วเอ๋อลูบหัวจางชุนเถา บอกเสียงอ่อนโยน “พูดอะไรโง่ ๆ นั่นบ้านท่านยายเรานะ พี่จะไม่ดูแลได้อย่างไร”
จางชุนเถาพยักหน้า “พี่ ท่านนี่ดีจริง ๆ”
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกถึงความพึ่งพาจากจางชุนเถา จึงคลี่ยิ้มออกมา
ก่อนหน้านี้จางชุนเถาดูแลนางอย่างกับเป็นผู้ใหญ่ ตอนนี้เริ่มเปลี่ยนไปบ้างและหันมาพึ่งพานางแล้ว
จางซิ่วเอ๋อมองพระจันทร์บนฟ้า สีหน้าดูล่องลอยออกไปยังท
